บทที่ 1713

ผลอายุวัฒนะ!

"ผลชนิดนี้ ไม่ใช่ปรากฏแค่ในหนังสือที่เล่าเรื่องในตำนานหรอกหรือ?" มีขุนนางใหญ่สงสัยขึ้นมา

"ใต้เท้าคำนี้กล่าวผิดไปแล้ว คนที่บันทึกหนังสือไม่มีทางเขียนอะไรมั่วซั่วแน่นอน ในเมื่อหนังสือยังมีการพูดถึงผลอายุวัฒนะ เช่นนั้นก็ต้องมีผลไม้ชนิดนี้อยู่จริงๆ"

หยวนกังส่ายหัว สายตาเหลือบมองไปยังขุนนางใหญ่ที่สงสัยคนนั้น สายตานั่นเหมือนกำลังบอกว่า: เจ้านี่มันความรู้ตื้นเขินเสียจริง

"เพียงแต่ยาอายุวัฒนะนี้ก็ไม่ได้มหัศจรรย์สุดยอดดั่งที่หนังสือกับตำนานพรรณนาไว้ แน่นอนว่าไม่ใช่กินแค่ผลเดียวก็เพิ่มพลังภายในถึงหกสิบปี หรือกินแล้วผมขาวจะเปลี่ยนเป็นผมดำทันที ทำให้คนหนุ่มขึ้นสิบปี แล้วก็ไม่สามารถทำให้เลือดกระดูกงอกใหม่ออกมาได้ด้วย"

"แล้วก็เป็นแค่ชื่อหรือ?"

ถ้าหากไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้น แล้วทำไมถึงเรียกว่าผลอายุวัฒนะ

"ไม่ๆๆ แน่นอนว่ามันมีสรรพคุณอยู่ สิ่งนี้ฝ่าบาทของพวกเราเคยประสบมากับตัว มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฝ่าบาทของเราจู่ๆ ก็ปวดแน่นหน้าอก หน้าขาวซีดไปในพริบตา หน้ามืด หายใจไม่ทัน นิ้วมือเองก็เริ่มชักกระตุก..."

"รุนแรงขนาดนั้นเชียว" องค์จักรพรรดิร้องตกใจ

"พะย่ะค่ะ ตอนนั้นฝ่าบาอทของเราล้มลงไปแล้ว แต่หมอหลวงก็นำน้ำที่คั้นจากผลอายุวัฒนะมาให้พระองค์เสวยทันที เพียงชั่วพริบตาเท่านั้น ฝ่าบาทก็สงบลงมา สีหน้าเองก็กลับมาแดงรื้น หัวใจไม่มีท่าทีไม่สบายแบบก่อนหน้า"

"โอ มหัศจรรย์มาก?" เหล่าขุนนางตกตะลึงกันขึ้นมา

"และมีอีกครั้งหนึ่ง ใต้ฝ่าพระบาทของเรา ถูกคนทำร้าย ผลักตกลงไปในบ่อน้ำกลางฤดูหนาว ตอนที่พาขึ้นมาก็ไม่มีลมหายใจแล้ว พอกรอกน้ำผลอายุวัฒนะลงไปแก้วหนึ่ง ใต้ฝ่าพระบาทก็ฟื้นกลับมาทันที กระทั่งหลังจากนั้นรา่งกายก็ยังอบอุ่นขึ้นด้วย ไม่เป็นหวัดอีกเลย"

คำพูดของหยวนกังทำให้คนในลานฟังกันอย่างเคลิบเคลิ้ม ตอนนี้พอมองไปยังต้นไม้นั่น พวกเขาก็เหมือนมองเห็นสมบัติอย่างไรอย่างนั้น

"ใต้เท้าทูต แล้วตอนนี้ต้นไม่ออกผลหรือ?" พระชายาเยว่อดถามขึ้นมาไม่ได้

"ต้นไม้นี้ดอกจะบานเดือนสามและสี่ เดือนห้าเดือนหกออกผล ออกผลในหนึ่งเดือน ช่วงเวลาผลสุกคือสามวัน หลังจากสุกแล้วต้องเด็ดลงมา จัดการรักษาอย่งระวัง ตอนนี้เดือนหนึ่งจึงยังไม่มีผลออก" หยวนกังตอบมา

"เพียงแต่ว่า ผลอายุวัฒนะนี้ต้องดูแลอย่างละเอียดอ่อน พวกเราใช้เวลาสิบกว่าปีถึงเข้าใจ กรมการเกษตรก็สอนวิธีการเพาะเมล็ดให้กับลูกชายแล้ว พอถึงเวลา ให้หยวนอี้มาสอนกับพวกท่านได้"