บทที่ 1715

"อ๋องเจวี้ยน?"

คนวังที่คอยเฝ้าของเหล่านี้พอเห็นเซียวหลันยวนเข้ามาก็รีบทำความเคารพ

ขณะเดียวกันพวกเขาก็รู้สึกแปลกหน่อยๆ อ๋องเจวี้ยนเข้ามาทำอะไร?

"อืม"

เซียวหลันยวนขานรับคำหนึ่ง มองไปยังเครื่องปั้นหยกน้ำงามเหล่านั้น

"เปิดฝาให้ข้าดูหน่อย"

"ขอรับ" คนวังแม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ

หลังจากเปิดฝาทั้งหกออก เซียวหลันยวนก็เหลือบไปทางกล่องแต่งหน้าหยกม่วงใบนั้น แล้วจึงปิดฝาลงมา แล้วอุ้มขึ้นตั้งท่าจะเดิน

"อ๋องเจวี้ยน!"

คนวังตกตะลึง รีบเข้ามาขวาง

"อื๋อ?"

"อ๋องเจวี้ยน นี่ นี่ องค์จักรพรรดิให้ท่านนำไปที่ตำหนักใหญ่หรือ?" คนวังไม่กล้าเงยหน้ามองเขา ทำได้แค่ถามเขาตะกุกตะกัก

"เปล่า"

"เช่นนั้นท่านอ๋องจะทำสิ่งนี้ไปไหนหรือ?" คนวังแทบจะร้องไห้แล้ว

"กลับจวนอ๋อง"

"อ๋า?" คนวังยิ่งลนลานเข้าไปใหญ่ "ท่านอ๋อง นี่ นี่มันเป็นของที่ทูตแคว้นหมิ่นส่งเข้าวังมานะ..."

"คิดว่าข้าไม่รู้เรอะ? คณะทูตข้าก็เป็นคนไปรับกลับเมืองหลวง ดังนั้นข้าเลือกของไปสักชิ้นเป็นค่าจ้างก็ไม่ได้เกินเลยนี่ ถ้าจักรพรรดิถามมา เจ้าก็บอกกับเขาแบบนี้เลย บอกว่าข้าชอบสิ่งนี้ เลยเอามันไป"

เซียวหลันยวนพูดจบ ก็เดินผ่านคนคนนั้นออกไปอย่างสง่าผ่าเผย

กล่องแต่งหน้าหยกน้ำงามที่ใบใหญ่และหนักขนาดนั้นใบหนึ่งแท้ๆ เขากลับกอดไว้ในมือเหมือนไม่มีน้ำหนักอย่างไรอย่างนั้น เดินออกไปอย่างไว

"ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง..."

คนวังไล่ตามมาไม่กี่ก้าว พอเห็นว่าไม่มีทางแล้ว จึงทำได้แค่หยุดลง

ทั้งแคว้นเจาใครไปกำเริบเสิบสานกับอ๋องเจวี้ยนได้บ้างล่ะ?

องค์จักรพรรดิโทษมาถึงพวกเขาไม่ได้หรอกกระมัง

รอจนเหล่าขุนนางถอยออกไป พระชายาเยว่ในที่สุดก็สบโอกาส

นางรีบเินตามองค์จักรพรรดิไปทางตำหนักข้าง "องค์จักรพรรดิ หม่อมฉันชอบกล่องแต่งหน้านั้น ถึงอย่างไรสิ่งนั้นก็เป็นของที่หญิงสาวใช้ ท่านมอบมันให้หม่อมฉันได้ไหม? วางไว้กับหม่อมฉัน องค์จักรพรรดิอยากจะเห็นก็สามารถแลดูได้ตลอดเวลาเลย"

พระชายาเยว่อยากได้กล่องแต่งหน้านั่นจริงๆ

"ชอบหรือ?" องค์จักรพรรดิไม่ค่อยพอใจนัก

ของส่งเข้ามา ยังไม่ทันเข้าไปในคลังของเขาเลย เขายังไม่ทันได้ลูบคลำ พระชายาเยว่ก็มาขอเสียแล้ว

"ฝ่าบาท..."

พระชายาเยว่กอดแขนเขา แกว่งไปมาอย่างออดอ้อน

"ท่านเมื่อครู่รับสาวงามมาสองคน หม่อมฉันก็ปวดใจแล้วนะ"

นางรู้ แสดงความหึงหวงออกมาเสียหน่อย กลับจะทำให้องค์จักรพรรดิเบิกบานขึ้นมา ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขายังมีเสน่ห์ และการที่มีคนมาหึงหวงเขา องค์จักรพรรดิก็จะยังรู้สึกพอใจ

แน่นอน นี่ต้องทำอย่างพอดีด้วย

แล้วก็ตามคาด พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ องค์จักรพรรดิก็หัวเราะร่าขึ้นมา

"ข้าเองก็ไม่ใช่จักรพรรดิที่หลงใหลในความงามแบบนั้นหรอกนะ เจ้าเองก็รู้ดีว่าข้าเก็บพวกนางไว้ เพราะพวกนางมีตัวตนหมอหญิง ข้าเองก็อยากรู้ ว่าหมอหญิงของแคว้นหมิ่น วิชาแพทย์ที่ร่ำเรียนมาอยู่ในระดับไหน"

"แต่พวกนางในที่สุดก็ยังต้องมาปรนนิบัติฝ่าบาทอยู่ดี"

"เอาล่ะเอาล่ะ ในใจข้าเจ้าสำคัญที่สุด หมอหญิงที่มาจากภายนอกสองคนนั้น จะมาเทียบเจ้าได้อย่างไร?"

"เช่นนั้นฝ่าบาทก็เอากล่องแต่งหน้านั้นให้หม่อมฉันสิเพคะ มีของสวยๆ งามๆ ให้หม่อมฉันคอยชื่นชม จะได้เบนความสนใจออกไป จะได้ไม่ต้องมาคอยจับจ้องว่าฝ่าบาทอยู่เอาแต่อยู่กับหมอหญิงสองคนนั้น"