บทที่ 1730

ความต้องการของเฉินเซ๊ยง ฟู่จาวหนิงในที่สุดก็ยังรับปากไป

นางยอมจะให้ตนเองเหนื่อยอีกนิด ก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ

เพียงแต่เฉินเซียงไม่ค่อยฉลาด ตอนนี้นางเป็นหมอนะ ถ้าหากนางจะทำอะไรล่ะก็ นางห้ามได้เสียที่ไหนกัน?

พวกนางไม่เข้าใจวัตถุดิบยาเลยด้วยซ้ำ

เดิมทีฟู่จาวหนิงก็คิดเช่นนี้ ผลลัพธ์คือเช้าวันต่อมาตอนที่นางเข้าไปตรวจ ก็ได้ยินเฉินเซียงกำลังพูดเสียงแผ่วกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"ข้าน้อยรู้ ว่าหมอเทวดาฟู่ไม่มีทางทำอะไรไม่ดีในวัตถุดิบยากับการรักษา แต่ถ้าหากในใจนางยังคงเคียดแค้นอยู่ล่ะ ให้คนถ่มน้ำลายหรืออะไรลงไปในยาน้ำ พวกเราจะทำอย่างไรกัน?"

"องค์หญิงใหญ๋ว่าไหม? เรื่องพวกนี้ แต่ก่อนข้าน้อยเคยได้ยินมา ในวังมีคนตั้งมากมายที่ทำ ป้องกันเท่าไรก็ไม่พอ ข้าน้อยไม่มีทางยอมให้องค์หญิงใหญ่ต้องถูกทำให้อัปยศเช่นนี้แน่"

ฟู่จาวหนิงโมโหจนขำ

ดังนั้นนิสัยของนางในใจเฉินเซียงต้องเลวร้ายแค่ไหนกัน

ที่แท้ก็กันเรื่องพวกนี้อยู่ นางยังคิดว่ามาป้องกันตนเองจะทำอะไรในวัตถุดิบยาเสียอีก นี่นางคิดเยอะไปสินะ

แล้วจึงได้ยินเสียงแหบพร่าขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น วันนี้ตอนเช้า เสียงของนางก็เปลี่ยนไปแล้ว แหบลงเหมือนกระดาษทรายขัดอย่างไรอย่างนั้น

"หมอเทวดาฟู่ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"

"องค์หญิงใหญ่ พวกเราไม่สนิทกับนาง แต่ถ้านางคิดล่ะ ถ้านางไม่มีแผนการอะไร แล้วทำไมถึงเอาแต่ครองใจอ๋องเจวี้ยนไว้? ตอนอยู่ที่ต้าชื่อ พอนางรู้ว่าองค์หญิงใหญ่เคยเห็นอ๋องเจวี้ยน นางก็รีบบีบให้อ๋องเจวี้ยนออกจากเมืองหลวง ไปเมืองจี้กับนางแล้ว"

เฉินเซียงเอ่ยต่อว่า "นี่ก็เพราะใจแคบไง หรือก็คือคอยเอาแต่กันท่าท่านนั่นล่ะ แล้วใครจะรับประกันได้ว่าตอนนี้นางมาเจอกับโอกาสเช่นนี้เข้า แล้วนางจะไม่ถือโอกาสทำเรื่องไม่ดีอะไรออกมา"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยออกมาเสียงแหบแห้ง ฟังแล้วดูจนใจ "ข้ารู้สึกว่าเจ้าน่ะคิดมากเกินไปแล้ว"

ฟังแล้วเหมือนไม่ได้ตำหนิติเตียนเฉินเซียงที่ไปสงสัยคนอื่นสักเท่าไร

ท่าทีไม่เด็ดขาดเอาเสียเลย

ฟู่จาวหนิงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

นางรออยู่ครู่หนึ่ง จนตอนที่ไม่มีเสียงพวกนางคุยกันแล้ว จึงเคาะประตู

เฉินเซียงเข้ามาเปิดประตูอย่างรวดเร็ว