บทที่ 1732

อันเหนียนกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยวหลังรู้เรื่องนี้ก็ปวดเศียรเวียนเกล้า

ผู้ประสบภัยสามคนนั้นก่อนหน้านี้กักกันไว้แล้ว แต่ก่อนหน้าที่จะหาตัวพวกเขาเจอ พวกเขาก็ไปที่ศูนย์พักพิงมาเรียบร้อย ที่นั่นอยู่กันอย่างแน่นขนัด คนหลายคนเพิ่งมาถึง ในใจก็กระวนกระวาย แล้วยังสับสนเป็นพิเศษอีก ไม่รู้สถานการณ์ของที่นี่ ดังนั้นสามคนนี้จึงดึงคนไม่น้อยเข้ามาพูดคุยกันเพื่อถามนั่นถามนี่

ถึงอย่างไรคนที่อยู่ใกล้ด้วยก็น่าจะมีถึงยี่สิบกว่าคน ยี่สิบกว่าคนนี้ก็ยังมีคนที่ตนเองออกไปสัมผัสอยู่อีก

และเพราะสามคนนั้นเป็นคนมาใหม่ คนไม่น้อยจึงจำไม่ได้ไม่รู้จัก ถ้าจะให้พวกเขาชี้ตัวคือยากมาก

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวอยากจะประกาศป่าว ให้คนเหล่านั้นลุกออกมากันเอง อันเหนียนกลับรู้สึกว่าถ้าเป็นเช่นนี้ ผู้ประสบภัยอาจจะยิ่งหวาดกลัว

เพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกขเาจะกลัวและไม่สงบ แล้วจะเข้ามาสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"เรื่องพูดออกไปตรงๆ ไม่ได้ ต้องบอกว่าผู้ประสบภัยสามคนนั้นมีตัวตนฐานะน่าสงสัย ต้องทำการตรวจสอบ" อันเหนียนตัดสินใจแล้ว

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเองก็เห็นด้วย

แต่ว่าข้าราชการที่ออกไปประกาศตนเองก็กลัวเหมือนกัน ต้องการหน้ากากปิดปากของโรงหมอทางนี้ด้วย สวมไว้แล้วไปยังศูนย์พักพิง ตอนที่ประกาศกับผู้ประสบภัยก็ออกมาห่างๆ หน่อย ตะโกนเรียกตรงๆ ได้เลย ถ้ากลัวว่าจะเข้าใกล้พวกเขามากเกินไป

ตอนนี้ใครรู้ว่ามีคนไหนติดโรคระบาดกัน?

พวกเขายังไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร ถ้าได้ยินคำว่าติดต่อสู่คนได้ หลังจากป่วยก็จะไออย่างรุนแรง มีไข้สูง มีครอบครัวหนึ่งตายไปแล้วถึงห้าคน

คำพูดแบบนี้พอฟังแล้วก็รู้สึกน่ากลัวขึ้นมามาก

มีคนคาดเดาว่าเป็นพวกวัณโรค

"ท่านข้าราชการ พวกท่านกำลังพูดอะไรน่ะ?" มีคนแก่ที่หูไม่ค่อยจะดีถามขึ้นมา

"ใช่เลย ท่านข้าราชการวันนี้พูดห่างขนาดนั้นทำไมกัน? เห็นเราเป็นสัตว์ร้ายหรือไรกัน?" มีผู้ประสบภัยบางส่วนที่อ่อนไหวถามขึ้น

ข้าราชการคนหนึ่งถูกถามจนร้อนรน จึงตะโกนออกมาคำหนึ่ง "ถ้าได้ยินเสียงคนไอ ก็ชี้ตัวออกมาเลย!"

พอคำพูดนี้ออกมา คนอื่นๆ ก็งงงันไป

"อะไรนะ? ทำไมยังมาสนใจเรื่องไอกันล่ะ?"

"หรือว่าทางหมอฟู่ตอนนี้คิดจะรักษาอาการไอโดยเฉพาะหรือ?"

"ไม่ใช่ สองวันก่อนพวกเราไปตรวจโรค หมอฟู่บอกว่า ถ้าเป็นหวัดแล้วไอไม่ต้องกังวลนี่ ไม่ได้หายเร็วนัก ไอสองสามวันหรืออาจจะสามสี่วันก็เป็นเรื่องปกติ กินยาเดี๋ยวก็หาย" มีคนเอ่ยขึ้น