บทที่ 1735

"ถ้าไม่สนใจพวกเจ้าจริง ศิษย์พี่ของหมอฟู่ ผู้จัดการใหญ่พันธมิตรโอสถใต้หล้าเมืองหลวง เมื่อวานคงไม่ขนวัตถุดิบยาเข้ามาอีกหลายคันรถหรอก! ข้าพูดถึงจุดนี้แล้ว ถ้าใครยังไม่ฟังการจัดระเบียบ ใครยังคิดจะก่อความวุ่นวาย ข้าจะสั่งคนจัดการสังหารหัวหน้าครอบครรัวซะ ส่วนคนที่เหลือจะปล่อยไปนอกเมืองให้ไปตายกันเอง!"

พูดถึงจุดนี้ อันเหนียนก็หน้ามืดไป ร่างโงนเงน

ตัวเขากัดฟันฝืนทนไว้

เดิมทีก็เป็นข้าราชการพลเรือน ร่างกายสู้พวกจอมยุทธ์ไม่ได้อยู่แล้ว

หลายวันนี้เขาเองก็เหนื่อยจะแย่ แม้จะได้ยินคำพูดของฟู่จาวหนิง พยายามข่มตาหลับทุกวัน แต่ในความเป้นจริงก็ยันอนดึกตื่นเช้า นอไปปได้แค่ไม่ถึงสามชั่วยามดี

พวกเขาในเมื่อจะมาบรรเทาภัย ทุกวันจึงกินกันคล้ายๆ กับผูัประสบภัย ก็คือสองสามวันแรกที่มาถึงกินให้อิ่มหน่อย แต่ภายหลังก็ไม่ค่อยกินกันเท่าไรแล้ว

แล้วยังเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งความคิดมาอีกหลายวัน ทำร้ายจิตวิญญาณจริงๆ

ถึงแม้จะให้องครักษ์ใช้กำลังภายในช่วยตะโกน แต่อัน่ที่จริง ตัวเขาเองตอนที่ตะโกนก็ใช้เสียงตะโกนสุดกำลังแล้วเช่นกัน

องครักษ์ตะโกนจนหน้าแดงไปหมด แต่ก็ยังรีบมาประคองอันเหนียน

"ใต้เท้า ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไร"

อันเหนียนตั้งตัวอยู่ครู่หนึ่ง จึงกดเสียงต่ำบอกว่า "หลังจากลงไป พวกเจ้าแอบไปตรวจสอบคนที่สงสัยในตัวพระชายากับคนที่ยุยงในกลุ่มผู้ประสบภัยหน่อย"

"ทราบ"

องครักษ์จวนอ๋องพยักหน้าอย่างหนักแน่น

รนหาที่ตายแท้ คิดมาทำร้ายพระชายาของพวกเขา!

ผู้ประสบภัยที่เกือบจะสร้างความวุ่นวาย ถูกอันเหนียนสะกดลงมาแล้ว

ถัดจากนี้การตรวจสอบหาคนที่สัมผัสกับคนป่วยสามคนนั้นจึงไม่ถูกขัดขวางอีก ทุกคนล้วนพยายามช่วยตรวจสอบอย่างเต็มที่

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวรีบตรงเข้ามา ระหว่างทางก็เจอกับอันเหนียนที่ย้อนกลับมาพอดี

เขารีบสอบถามสถานการณ์

หลังจากได้รู้ผลลัพธ์ ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวก็ถอนใจโล่ง จากนั้นก็ถลึงตาใส่อันเหนียน