บทที่ 1743

แต่ว่า พวกเขาเหล่านี้เคยบ่นว่าลำบากมาหลายครั้ง บ่นว่าหิวมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้เคยได้ยินฟู่จาวหนิงบ่นมาก่อน

อารมณ์ของนางมั่นคงมาตลอด เขียนตำรับยาแก้ตำรับยาอยู่ตลอดเวลา มีวัตถุดิบยาบางส่วนขาดไป ก็คิดหาวิธีใช้วัตถุดิบยาอื่นมาแทนที่ จัดการแก้ไขตำรับยา

นี่ไม่ใช่สิ่งที่แก้กันส่งเดชได้ สิ่งนี้จำเป็นต้องมีทฤษฏียาวัตถุดิบยาที่น่าตกตะลึง การจะปรับสูตรยา วัตถุดิบยาอื่นๆ ก็ต้องเข้ากันได้ด้วย เป็นเรื่องที่สิ้นเลปืองสมาธิอย่างมาก

แล้วก็ สองวันนี้นางยังหาเวลาออกมาฝังเข็มให้คนป่วยอื่นๆ อีก

ในหัวนางจดจำสภาพโรคกับลักษณะพิเศษของผู้ป่วยแทบทั้งหมดไว้แล้ว แค่พูดออกมาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

คนทั้งหมดที่นี่รู้สึกนับถือนางแทบศิโรราบลงพื้น

ผู้ประสบภัยสิบกว่าคนอย่างกลุ่มอาเหอเองก็ด้วย

หลายวันนี้ ครอบครัวพวกเขาก็ออกมาช่วยเหลือแล้ว

เด็กน้อยที่ยังเล็กอย่างเสี่ยวยา ก็มีภรรยาของอาเหอคอยช่วยดูแล

ความเร็วในการฟื้นฟูของเสี่ยวเฟิงเร็วมาก ตอนนี้ก็มาทำสิ่งต่างๆ ที่ตนเองทำได้ในแต่ละวันแล้ว อย่างเช่นมีคนป่วยหนักบางคนต้องการพักที่นี่ เขาก็จะช่วยจด เวลาต้องเปลี่ยนยา เวลาต้องกินยา บางครั้งที่ผู้ช่วยหมอทั้งสามคนกับเสี่ยวเยว่จำมากขนาดนี้ไม่ไหว หรือยุ่งจนไม่มีเวลาสนใจทางนี้ เข้าก็จะมาช่วยเรียกให้

คนที่เรียกมากที่สุดก็คือเสี่ยวยาน้องสาวของตนเอง

ตอนนี้ในโรงหมอสามัคคีกันมาก ทุกคนล้วนพยายามช่วยเหลืออย่างกระตือรือร้น

เพียงแต่ ห้องข้างตะวันตกทางนั้นตอนนี้มีคนเข้าไปแล้วห้าหกคน

ห้องที่ป้าหนิวอยู่ห้องนั้นเต็มแล้ว เตียงก็ไม่พอ ป้าหนิวกับผู้ป่วยหญิงคนหนึ่ง ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดจะแยกไปอยู่ทางองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทางนั้น จะได้แยกฝั่งชายหญิงพอดี

แต่เฉินเซียงหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอม

หลายวันนี้เฉินเซียงเองก็ป่วยหนัก ทุกวันไออย่างรุนแรง แต่ก็ยังมาขวางไว้ที่หน้าประตู ถลึงตามองฟู่จาวหนิง

"องค์หญิงใหญ่พวกเราตัวตนสูงส่ง มาพักในห้องชั้นต่ำแบบนี้ถือว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมมากแล้ว ตอนนี้ยังจะให้นางอยู่กับผู้ประสบภัยอีกหรือ? หมอเทวดาฟู่ ท่านไม่คิดว่าแบบนี้มันรังแกกันเกินไปไหม?"

ฟู่จาวหนิงอยากจะพูดอะไร แต่ป้าหนิวกับผู้ป่วยหญิงคนนั้นพอได้ยินว่าเป็นองค์หญิงใหญ่ ตนเองก็รีบถอยออกมา

"หมอฟู่ พวกเราอยู่ทางนี้แล้วกัน..."

พวกนางชี้ไปที่ห้องพักฟู่จาวหนิงทางนั้น