บทที่ 1748

"ป้าหนิว ท่านพาคนป่วยที่อาการเบาลงแล้วพวกนั้นย้ายมาที่ห้องนี้ แล้วให้คนป่วยใหม่เข้ามา"

ฟู่จาวหนิงชี้ไปที่ห้องที่นางพักอยู่ข้างๆ นี้ ตอนนี้มีแค่ห้องนี้แล้วที่ยังว่าง

"อะไรนะ? ท่านจะให้พวกเขาเข้ามาอีกหรือ? แค่กๆๆ ไม่ได้นะ..."

เฉินเซียงพอได้ยิน ก็คัดค้านทันที

"ก่อนหน้านี้คุยกันไว้ดีแล้ว ว่าจะไม่ให้คนพวกนี้เข้ามา ตอนนี้ทำไมถึงกลับคำ..."

"ใครคุยไว้ดีแล้วกับเจ้ากัน?" ฟู่จาวหนิงเอ่ยเสียงเย็นชาขึ้นมา ไม่สนใจนาง

คนป่วยห้าคนนั้นถูกส่งตัวเข้ามา ฟู่จาวหนิงวุ่นอยู่กับการจัดพวกเขา แล้วต้องไปรักษาพวกเขาอีก

ฟู่จิ้นเชินเองก็รีบเข้ามาช่วย

เฉินเซียงโมโหจนทนไม่ไหว ปิดประตูดังปัง เข้าไปฟ้องกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"องค์หญิงใหญ่ ฟู่จาวหนิงน่ารังเกียจนัก นางไม่ญาติดีกับท่านจริงๆ! ตามหลักการแล้ว ก่อนหน้านี้ท่านก็แค่คิดจะเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนที่ทัดเทียมกับนางแค่นนั้นเอง ไม่ได้คิดจะให้นางออกจากตำแหน่งเสียหน่ยอ ท่านเป็นถึงองคืหญิงใหญ่ก็ถือว่าลดตัวลงมาแล้ว แต่นางกลับทำตัวหยิ่งยโส?"

ความอ่อนโยนขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเกือบจะถูกทำลายลงเพราะอาการป่วยนี่แล้ว

นางนอนอยู่บนเตียง ไอจนแทบไม่อาลัยอาวรณ์ในชีวิตอีก

"แค่กๆๆ!"

ที่ตอบกลับเฉินเซียง ก็มีแต่เสียงไอยาวๆ

นางกดที่หัวใจ รู้สึกว่าตัวเองไอจนปวดในหน้าอกไปหมดแล้ว

ทุกครั้งที่ไอก็รู้สึกเหมือนความทรมานแสนสาหัส นางควบคุมไม่อยู่เลย ยิ่งคิดจะระงับไว้ ก็ยิ่งไอรุนแรงกว่าเดิม

"องค์หญิงใหญ่ ก่อนหน้านี้ที่ท่านเคยฝันเห็นผู้ประสบภัยพลัดถิ่น คือโอกาสที่ฟ้าประทานมามาให้ท่านได้รับการสนับสนุนจากมวลประชา..."

"แค่กๆ หุบ แค่ก ปาก..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจับมือนางไว้