บทที่ 1750

ภรรยาอายุน้อยคนหนึ่งกำลังหอบฟืนเดินเข้ามา พอได้ยินเสียงไอของแม่สามี จึงรีบเดินเข้าไป

"ท่านแม่ ไม่สบายตรงไหนหรือเลป่า ให้ข้าต้มแทนให้เถอะ"

"แค่ต้มข้าวต้มเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่กๆๆ"

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาพอเห็ฯนาง แม้จะรู้สึกพูดลำบาก แต่พอได้ยินนางไออีกครั้งก็ยังทนไม่ไหว

"ท่านแม่ ใต้เท้าโหยวไม่ใช่บอกแล้วหรือ ว่าคนที่ไปช่วยแจกข้าวต้มไม่ให้กลับมาบ้านชั่วคราว? เพราะว่ากลัวผู้ประสบภัยพวกนั้นระบาดโรคใส่หรือเปล่า ก่อนหน้านี้ท่านก็ไปช่วยมานี่นา ถ้าอย่างนั้น..."

หญิงสาวตัวแข็งไป "ไม่ ไม่หรอกกระมัง? เมื่อวานข้าไม่ได้ไป วันก่อนเลยกลับมา"

เมื่อวานบอกว่าคนที่ไปช่วยอย่าเพิ่งกลับบ้านชั่วคราว ให้อยู่ที่ศูนย์พักพิงกันก่อน

เมื่อวันก่อนตอนกลางคืนนางมีธุระพอดีจึงขอลากลับมา พอได้ยินข่าวก็เลยไม่ได้ไปอีก

เมื่อวานยังมีข้าราชการเข้ามาถามอยู่เลย ว่านางมีตรงไหนไม่สบายบ้างไหม แต่เมื่อวานนังยังไม่เริ่มไป แค่รู้สึกตัวเย็นหน่อยๆ ตอนนั้นรู้สึกว่าน่าจะเหนื่อยเกินไป ไม่ได้นอนดีดี ไม่รู้สึกว่าตนเองป่วยเลยบอกไปว่าไม่มี

ผลคือวันนี้กลับเริ่มไอเสียแล้ว

"ศูนย์พักพิงทางนั้นวันนี้พาคนไปแล้วหลายคน ครั้งนี้บอกว่าโรคระบาดคล้ายกับเป็นหวัด"

"ฮัดชิ้ว!"

หญิงสาวจามออกมา ตนเองก็หน้าเปลี่ยนสีไปแล้ว รีบถอยออกมาจากข้างเตา

"ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็อย่าเข้าใกล้ข้า ข้าจะกลับไปที่ห้อง!"

"ท่านแม่!" ลูกชายนางเรียกนางไว้ "ไม่อย่างนั้นข้าส่งท่านไปหาหมอฟู่ดีไหม?"

ก่อนหน้านี้เขาเคยไปที่เมืองหลวง ถือว่าเคยเห็นนางอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้หมอฟู่ทางนั้นรักษาโรคไม่เก็บเงิน แล้วหมอฟู่ยังเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนอีก แล้วยังเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้วด้วย

ตอนนี้ถ้าป่วยแล้วไม่ไปหาหมอฟู่ จะไปกันตอนไหนได้อีก?

"ท่านแม่ ไปหาหน่อยจะสบายใจนะ" ภรรยาลูกชายเองก็เตือนนางมา

"แล้วถ้าข้าเป็นโรคนั้นจริง ก็จะถูกพวกเขากักตัวไว้น่ะสิ?" หญิงสาวกลัวมาก

พวกเขาไม่รู้ว่าถูกกักตัวแล้วจะรักษาหายได้ไหม ถ้าหากไม่หายล่ะก็ ก็จะป่วยตายอยู่ที่นั่นหรือ?