บทที่ 1764

"วางใจได้ ทักษะเย็บปิดของข้าดีมาก หลังจากเย็บแล้ว รอยแผลเป็นจะจางมาก จะมีแค่รอยด้ายเส้นหนึ่งเท่านั้น" ฟู่จาวหนิงคิดว่าเขากลัวมาก จึงอธิบายขึ้นมาคำหนึ่ง

อันเหนียนกลับตกตะลึงสั่นสะเทือน

"บาดแผลของข้า จะไม่เหลือรอยแผลเป็นน่าเกลียดหรือ?"

เดิมทีเขาทำใจไว้แล้ว ว่าน่องนี้ภายหลังจะมีแผลเป็นน่าเกลียดใหญ่ๆ แผลหนึ่งแน่นอน น่าจะขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อเลยทีเดียว แต่ฟู่จาวหนิงกลับบอกว่าจะเหลือรอยจางๆ เส้นเดียวเท่านั้น?

"ถ้าไม่เย็บปิดล่ะก็ จะเป็นแบบนั้นนั่นล่ะ แผลเป็นหนักหนามาก แต่ถ้าเย็บก็จะไม่เป็น" ฟู่จาวหนิงตอบ

"นี่เจ้าจะเย็บหรือไม่เย็บกันแน่?" เซียวหลันยวนเริ่มหมดความอดทน

เขาไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงมารักษาขาเขาด้วยซ้ำ แต่อันเหนียนกลับยังกล้าลังเลอีก ถ้ายังลังเลอีกนิดเดียว เข้าจะพาฟู่จาวหนิงไปแล้ว ปล่อยให้เขามีแผลเป็นซะ

เซียวหลันยวนเหลือบตามองผาดหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยว่า "หนิงหนิง พันแผลให้เขาไปเลยแล้วกัน ชายชาตรีทั้งแท่ง มีแผลเป็นที่ขา ปกติก็มองไม่เห็นด้วย จะไปคิดมากทำไม?"

ก่อนหน้านี้บนหน้าเขายังมีแผลเป็นพิษด้วยซ้ำ

อันเหนียนยังจะลังเลอีกที่ไหน?

เขากำลังตกตะลึง จึงตั้งสติกลับมาไม่ได้

ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของเซียวหลันยวน อันเหนียนก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ "อ๋องเจวี้ยน ขาของขามันก็ขาไม่ใช่หรือไรกัน? ถ้ามันไม่มีได้แล้วจะปล่อยให้มีทำไม? ข้าไม่ได้สนใจกับแผลเป็นซะหน่อย"

"เฮอะ"

อันเหนียนไม่สนใจเขา บอกฟู่จาวหนิงว่า "ข้าไม่กลัว พระชายาเย็บปิดเถิด"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "ตอนนี้ฟ้ายังสว่างอยู่ ข้าจะรีบเย็บปิดให้เสร็จ"

ใช้การปิดบังของกล่องยา ฟู่จาวหนิงหยิบเข็มกับด้ายเฉพาะทางออกมาจากห้องเภสัช ร้อยด้ายอย่างรวดเร็วและเริ่มเย็บปิดให้เขา

"ใต้เท้าอันคุยกับอายวนก่อนได้ ไม่ต้องมองข้าเย็บปิดหรอก จะได้ไม่รู้สึกไม่สบายใจ จะเพิ่มความเจ็บปวดเปล่าๆ"

"อ๋องเจวี้ยนน่าจะไม่มีอะไรพูดกับข้าหรอกกระมัง" อันเหนียนเอ่ยขึ้น