บทที่ 1766

"ไม่ต้องพูดแล้ว ข้ากับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเป็นแค่คนแปลกหน้า เห็นคนแปลกหน้าแล้วมีอะไรน่าดีใจกัน?"

แค่คนแปลกหน้า

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นได้ยินคำนี้ของอ๋องเจวี้ยนแล้วหน้าซีดไป

นางมองอ๋องเจวี้ยนอย่างไม่อยากเชื่อ พวกเขาจะอย่างไรก็ไม่เหมือนคนแปลกหน้ากันนี่นา?

"อ๋องเจวี้ยนมีบุญคุณช่วยชีวิตข้าไว้ ตอนนั้นที่ต้าชื่อ เดิมทีข้าเองก็ชื่นชมท่านอ๋อง มีบุญคุณช่วยชีวิตก็ต้อง..." ทดแทนบุญคุณด้วยร่างกายสิ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดยังไม่ทันจบ เซียวหลันยวนก็ตัดบทนางอย่างเย็นชา

"บางครั้ง ข้าเองก็มีคุณธรรมช่วยเหลือเมื่อเห็นความไม่ถูกต้อง ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็ฯใคร ก็จะนิ่งดูดายไม่ช่วยเหลือไม่ได้ แต่ว่า ข้าไม่ได้หวังให้องค์หญิงใหญ่มาตอบแทนอะไร"

ประโยคของเขาแทบจะพูดอย่างชัดเจนว่า:ถ้าจะทดแทนคุณด้วยร่างกาย นั่นจะกลายเป็นทดแทนบุญคุณด้วยความแค้นนะ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร่างโงนเงน

อ๋องเจวี้ยนพูดกับนางเช่นนี้ไม่มีการเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

เฉินเซียงเองในใจก็ดำดิ่ง ท่าทีของอ๋องเจวี้ยนต่อองค์หญิงใหญ่ แตกต่างจากที่พวกนางคิดไว้อย่างสิ้นเชิง

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้นี่นา

นางกัดฟัน ประคององค์หญิงใหญ่ มองเซียวหลันยวน

"อ๋องเจวี้ยน องค์หญิงใหญ่ของพวกเราเดินทางจากต้าชื่อมาแคว้นเจานับพันลี้..."

ใครจะคิด ว่านางยังไม่ทันพูดจบ อ๋องเจวี้ยนก็ตัดบทนางขึ้นอีก ครั้งนี้น้ำเสียงเย็นชายิ่งกว่าเดิม

"พูดถึงเรื่องนี้ องค์หญิงใหญ่ยังต้องไปอธิบายสถานการณ์กับองค์จักรพรรดิให้ชัดเจนด้วย อย่ามายุยงว่าแคว้นเจาของพวกเราไม่มีคุณธรรม ถ้าหากองค์หญิงใหญ่ปิดบังฝ่าบาทต้าชื่อแล้วมาแคว้นเจาโดยพลการ ถึงตอนนั้นไม่แน่ฝ่าบาทต้าชื่อจะตามมาเอาผิดองค์หญิงใหญ่ถึงแคว้นเจาเอานะ"

"อ๋า?"

เซียวหลันยวนน้ำเสียงเด็ดขาด "ข้ารับประกันด้วยชีวิตของข้า ว่าตอนนั้นไม่เคยพูดประโยคพวกนี้กับองค์หญิงใหญ่เลย และเป็นไปไม่ได้ที่แคว้นเจาจะต้อนรับองค์หญิงใหญ่มาเป็นแขก ดังนั้นถ้าองค์หญิงใหญ่บอกว่ามาเพราะข้า ข้าก็จะไม่เกรงใจกับพวกท่านแล้วนะ "

เขาเสริมมาอีกคำ "ข้าจะไม่ละเว้นกับเรื่องที่เอาข้ามาเป็นข้ออ้าง"

เฉินเซียงพูดอะไรต่อไม่ได้แล้ว