บทที่ 1769

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาเมืองเจ้อแน่นอนว่าไม่ได้มาหาอ๋องเจวี้ยน

แต่หลังจากที่นางเสร็จธุระที่เมืองเจ้อแล้ว แน่นอนว่าต้องไปที่เมืองหลวงเพื่อหาอ๋องเจวี้ยนต่อ ที่มายังเมืองเจ้อ นางก็ทำเพื่อเพิ่มการรับประกันอีกชั้นหนึ่งในการเข้าไปยังจวนอ๋องเจวี้ยน

แต่คิดไม่ถึงว่า พเข้าเมืองเจ้อก็ป่วยทันที ธุระจึงจัดการไม่สำเร็จ แล้วยังมาถูกอ๋องเจวี้ยนรังเกียจเสียก่อนอีก

"องค์หญิงใหญ่ จะต้องเป็นเพราะอ๋องเจวี้ยนกลัวโรคนี้แน่"

เฉินเซียงทำได้แค่พยายามปลอบใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"ท่านลองคิดดู อ๋องเจวี้ยนเดิมทีก็ป่วยมาสิบปียี่สิบปี สุขภาพของเขาเพิ่งจะดีขึ้น แน่นอนว่าต้องกลัวว่าจะติดโรคระบาดอะไรอยู่แล้ว เขาเองก็อาจจะร่างกายอ่อนแอกว่าคนอื่นอีกก็ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเข้าใกล้องค์หญิงใหญ่"

"เป็นแบบนั้นหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นสองตาไร้ประกาย ไม่ค่อยมีความมั่นใจเสียแล้ว

"ต้องเป็นเช่นนี้แน่ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่ข้าน้อยบอกว่าท่านดูไม่ดี แต่ช่วงนี้ท่านป่วยหนักมาก หน้าตาคงดูเศร้าหมองไปแน่นอน"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยื่นมือมาจับหน้าตนเอง

จู่ๆ นางก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา เมื่อครู่ไม่ควรออกไปพบอ๋องเจวี้ยนเลย

ให้เขาเห็นสภาพตนเองเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?

เดิมทีนางควรจะไปพบเขาด้วยความผ่องใสสิ ต้องให้เขาประทับใจที่ได้เห็นจึงจะถูก

ตอนนี้ใบหน้าป่วยๆ แบบนี้ ชายคนไหนจะชอบกัน?

ใช่แล้ว ใช่แล้ว จต้องเป็นเช่นนี้แน่

"องค์หญิงใหญ่ ความฝันนั่นของท่านต้องไม่ผิดแน่ หลายปีนี้บางครั้งท่านก็ฝันเช่นนั้น ไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้ง รอหาคนที่สำคัญกับอ๋องเจวี้ยนเจอก่อน จะต้องไม่ผิดแน่ รอพวกเราหาคนคนนั้นเจอ อ๋องเจวี้ยนจะต้องซาบซึ้งต่อท่านแน่นอน"

ถูกต้อง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาเมืองเจ้อก็เพื่อหาคน

ในฝันนาง ฝันเห็นอ๋องเจวี้ยนวันหนึ่งมาที่เมืองเจ้อ ที่นี่มีชายชราอยู่คนหนึ่ง สำคัญกับอ๋องเจวี้ยนอย่างมาก

ในฝัน ชายชราคนนั้นผมเคราขาว ส่งกล่องไม้สีดำใบหนึ่งให้ตรงหน้าอ๋องเจวี้ยน

ถึงแม้นางไม่รู้ว่าชายชราคนนั้นเป็นใคร และไม่รู้ว่าในกล่องใบนั้นคืออะไร กระทั่งยังไม่รู้ว่าในฝันได้ยินพวกเขาคุยอะไรกัน

แต่ในนิมิตฝันนางเห็นประตูเมืองเจ้อ มองเห็นอักษรคำว่าเมืองเจ้อสองคำนี้