บทที่ 1771

เซียวหลันยวนได้ยินเรื่องมากมายจากปากของอันเหนียน

เกี่ยวกับโรคระบาดครั้งนี้ในเมืองเจ้อ เขาเองก็รู้สึกหนักใจ

"ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือวัตถุดิบยา เมื่อครู่พระชายาก็บอกมาว่า คิดจะซื้อยาจากโรงยาทงฝู"

อันเหนียนพอพูดเรื่องนี้ เซียวหลันยวนก็นึกถึงซือถูไป๋ขึ้นทันที

"ซือถูไป๋หลังจากออกจากต้าชื่อก็ถูกผู้นำตระกูลซือถูสั่งให้กลับบ้นแล้ว" ต่งฮ่วนจือที่อยู่ข้างๆ บอกเรื่องที่เขาไปสืบมา

คนของพันธมิตรโอสถ ค่อนข้างให้ความสำคัญกับการเคลื่อนไหวของตระกูลซือถูมาก

เซียวหลันยวนไม่ค่อยอยากจะได้ยินชื่อซือถูไป๋นัก

เพราะซือถูไป๋ตอนอยู่ที่ต้าชื่อก็คิดอะไรกับฟู่จาวหนิงด้วย

ถ้าหากตามความคิดเขา เขาก็ไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงติดต่ออะไรกับคนของโรงยาทงฝูแล้ว

เพราะถ้าหากฟู่จาวหนิงต้องไปซื้อวัตถุดิบยาจำนวนมากจากโรงยาทงฝูด้วยนามของตนเอง ซือถูไป๋จะต้องรู้เรื่องนี้แน่นอน

"ถึงตอนนั้นเกรงว่า ซือถูไป๋คงได้ฝ่าฝืนความเห็นคนหมู่มาก แล้วส่งวัตถุดิบยาส่วนหนึ่งมาที่เมืองเจ้อด้วยตนเองแน่"

อันเหนียนพูดความคิดในใจเซียวหลันยวนออกมา

เขายังมองไปทางเซียวหลันยวนด้วย

แค่เสียดายที่อ๋องเจวี้ยนยังสวมหน้ากากอยู่

อันเหนียนทนไม่ไหว จึงถามขึ้นมาคำหนึ่ง "หน้ากากของอ๋องเจวี้ยนเมื่อไรถึงจะปลดลงมาได้เสียที?"

แบบนี้มันไม่เห็ฯสีหน้าเขา ทำเอาอึดอัดจริงๆ

ต่งฮ่วนจือเองก็ตกตะลึงไป คิดไม่ถึงว่าใต้เท้าอันจะกล้าถามแบบนี้ออกมา

ไม่ใช่บอกว่า หน้าของอ๋องเจวี้ยนเป็นเรื่องต้องห้ามหรือ?

ใจของเขาสะดุ้งขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนจะโมโหไหม

แต่ที่ทำให้เขาเกินคาดก็คือ อ๋องเจวี้ยนพอได้ยินคำถามนี้ของอันเหนียน ยังคงพิงพนักพิงเก้าอี้อย่างใจเย็น สายตามองไปที่ประตู น้ำเสียงเรียบสงบ

"จะร้อนใจทำไมกัน? นี่ก็ให้โอกาสใต้เท้าอันได้เฉิดฉายอยู่นะ ถ้าข้าปลดหน้ากากลงเมื่อไร ใบหน้าหล่อเหลาของใต้เท้าอันคงได้หมองลงหมดพดี ข้ากลัวว่าตอนนั้นเจ้าจะเสียใจเอาน่ะสิ"

อันเหนียนหัวเราะพรวดขึ้นมา

"ได้ยินท่านยังกำเริบเสิบสานแบบนี้ได้ ข้าก็วางใจแล้ว"

เขาฟังออก ที่อ๋องเจวี้ยนพูดเช่นนี้ได้ แสดงว่าใบหน้าของเขาไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่ลือกันก่อนหน้านี้แล้ว

ต่อให้ยังมีรอยแผลเป็น ก็น่าจะไปในทางที่ดี

ท้ายสุดก็คงจะดีขึ้นมาเอง

เซียวหลันยวนเห็นร่างของฟู่จาวหนิงที่นอกประตู เขาจึงยืนขึ้นทันที ทิ้งออกมาคำหนึ่ง "ใต้เท้าอันก็พักผ่อนดีดีเถอะ"

จากนั้นพวกเขาก็รู้สึกเหมือนตาลาย ไม่เห็นร่างของอ๋องเจวี้ยนแล้ว

ฟู่จาวหนิงวิ่งเข้ามา กำลังคิดจะเข้าห้อง เซียวหลันยวนก็ออกมารับแล้ว โอบนางเข้ามา กอดเอวนางไว้ กระโจนร่างออกไป

ทั้งสองคนมาถึงห้องข้างในเรือนหลังที่นางอยู่แต่เดิม

ประตูถูกเปิดออกแล้วก็ปิดลง

ฟู่จาวหนิงที่อยู่ในอ้อมกอดแหงนหน้ามองเขา อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้