บทที่ 1779

"อย่างนี้เรียกว่าฉลาดได้อย่างไรกัน? คุณชายหยวนเลิกล้อเล่นได้แล้ว อ๋องเจวี้ยนจะต้องตามไปข้างกายพระชายาแน่ ท่านทำงานอยู่ข้างๆ พระชายา ท่านอ๋องจะไม่พบท่านได้อย่างไรกัน?"

ถึงตอนนั้นเขาต้องมารับผิดชอบอีก ใครให้เขามาปกป้องคุณชายหยวน?

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่รู้ว่าเป้าหมายที่หยวนอี้ทำแบบนี้คืออะไร ทำไมถึงทำให้เขารู้สึกลนลานนักนะ

"เมื่อครู่ข้าเห็นหมอเทวดาฟู่กับอ๋องเจวี้ยนอยู่ด้วยกันแล้ว รู้สึกว่าความรักสามีภรรยาของพวกเขานั้นดีมาก" หยวนอี้ตอบไม่ค่อยจะตรงคำถาม

"แน่นอนสิ เห็นพูดกันว่าอ๋องเจวี้ยนเป็นคนที่โกรธได้เพื่อพระชายาของเขา"

"เช่นนั้น หมอเทวดาฟู่ตอนนี้จะไปรักษาคนป่วยพวกนั้น เห็นบอกว่าระบาดได้รุนแรงมาก แล้วนางทำไมจึงให้อ๋องเจวี้ยนติดตามอยู่ข้างกายตลอดล่ะ? ข้ากลับรู้สึกว่า หลังจากนี้ หมอเทวดาฟู่ไม่น่าจะมีโอกาสได้อยู่กับอ๋องเจวี้ยนเท่าไรนักหรอก"

หมอหลวงเผียวงงงันไป

ทำไมถึงรู้สึกว่าคุณชายหยวนดูจะเข้าใจสามีภรรยาอ๋องเจวี้ยนดีเหลือเกิน?

"นั่นก็ไม่ได้เช่นกัน พระชายาอ๋องเจวี้ยนเองก็อาจจะสงสัยตัวตนของท่านด้วย"

"นางเองก็ไม่เคยเห็นข้า ยิ่งไม่มีทางรู้จักคนทั้งหมดข้างกายหมอหลวงเผียวด้วย แล้วนี่ก็ไม่ใช่เมืองหลวง นางจะไปตรวจสอบจากไหนกัน?"

หมอหลวงเผียวถูกทำให้พูดไม่ออกไปอีกครั้ง ยังคิดจะดิ้นรนต่อ "แต่ว่าคุณชายหยวน ท่านเองก็ไม่เป็นวิชาแพทย์ ท่านอยู่ข้างกายพระชายาอ๋องเจวี้ยนแล้วจะทำอะไรได้? ท่านเองก็พูดแล้ว การระบาดของคนป่วยพวกนั้นรุนแรงมาก ถ้าท่านอยู่ข้างๆ นาง ก็ต้องสัมผัสกับคนป่วยพวกนั้นไม่น้อยเลยนะ อันตรายจะตาย"

"ข้าระวังหน่อยก็พอแล้วนี่"

"จะระวังแค่ไหนก็ไม่ได้ เรื่องนี้มันมีความเสี่ยงมาก ใครก็ไม่กล้ารับประกันทั้งนั้น ตัวตนฐานะของท่านสูงส่ง ถ้าหากเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นที่นี่ ข้ามีแค่หัวเดียวจะพอให้ตัดทิ้งไหม?"

หมอหลวงเผียวแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

เขาอยากจะขอร้องหยวนอี้ ให้เขาอย่าทำร้ายตนเองได้ไหม

"ทำอย่างไรดีล่ะ? ข้าตัดสินใจไปแล้วด้วย แต่หมอหลวงเผียวไม่รับปาก..."

"ข้ารับปากไม่ได้จริงๆ คุณชายหยวนถ้าจะต้องบีบข้าให้ได้ เช่นนั้นข้าคงทำได้แค่เดินขึ้นไปสารภาพความจริงกับอ๋องเจวี้ยนแล้ว ว่าท่านนั่งรถม้าข้ามา อย่างมากข้าก็แค่ไม่ได้รายงานระหว่างทาง อ๋องเจวี้ยนคงไม่ถึงกับตัดหัวข้าเพราะเรื่องนี้หรอก"

แต่ถ้าเขารับปากหยวนอี้ไป ผลที่ตามมาไม่ต้องคิดเลย