บทที่ 1785

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเทน้ำ พิจารณามองเขาผาดหนึ่ง "ใกล้ๆ บ้านของตาเฒ่าอู๋มีประชาชนติดโรคมาอีกหลายคน มาเชิญหมอฟู่เข้าไปดูน่ะ"

"มีคนติดอีกแล้วหรือ?" อันเหนียนชะงักไป

"ใช่ ดูท่าครั้งนี้จะควบคุมได้ยากแล้วจริงๆ" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเองก็แรงกายแรงใจอ่อนล้าหน่อยๆ แล้วเช่นกัน

"อ๋องเจวี้ยนนำวัตถุดิบยากับกำลังคนมาไม่น้อยเลย วัตถุดิบยาหลังจากนี้เขาจะคิดหาวิธี มีเขาอยู่ อย่างน้อยท่านก็วางใจมาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว"

อันเหนียนปลอบเขา เพราะถ้าอ๋องเจวี้ยนยินดีจะลงมือจริง พวกเขาก็ลดแรงกดดันไปได้ครึ่งหนึ่งเลยจริงๆ

"ข้ารู้ ไม่เช่นนั้นตอนนี้ข้าก็คงไม่มีเวลามาคิดมาบอกกับเจ้าแบบนี้หรอก"

เหอ

อันเหนียนอยากจะขอบคุณเขา

"ข้ามาเชิญพระชายาไปรักษาคนเหล่านั้น" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเล่าเรื่องการจัดการของตนเองขึ้นรอบหนึ่ง ถอนหายใจ "แต่ว่าอ๋องเจวี้ยนจะติดตามไปด้วย"

อันเหนียนเองก็ตกตะลึง แต่พอคิดแล้วก็พอเข้าใจความคิดเซียวหลันยวนอยู่

"เช่นนั้นตอนนี้ท่านจะเข้ามาบอกอะไรข้า?"

"เจ้ากับอ๋องเจวี้ยนไม่ใช่เพื่อนกันหรือ? เจ้าค่อนข้างเข้าใจตัวเขา ข้าแค่อยากจะถามว่า อ๋องเจวี้ยนไปด้วยแบบนี้ ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา จะมาโทษที่ตัวข้าไหม?"

"ศิษย์พี่กังวลขึ้นมาแล้วหรือ?" อันเหนียนหัวเราะ "ไม่หรอก อ๋องเจวี้ยนไม่ใช่คนจิตใจคับแคบ"

ถ้าจะใจแคบก็ไม่มีทางเอามาใช้กับตัวผู้บริหารท้องถิ่นโหยว

"เช่นนั้นถ้าเขายืนกรานจะไป คือคิดจะทดสอบข้าไหม? หรือว่า..."

"ศิษย์พี่คิดมากไปแล้ว อ๋องเจวี้ยนที่จะติดตามไป จะต้องเพราะเป็นห่วงพระชายาเท่านั้น จะไปดูกับตาว่าตอนที่นางสัมผัสกับคนป่วยพวกเจ้าเป็นลักษณะแบบไหน ไปดูว่าประชาชนของเมืองเจ้อมีท่าทีอย่างไรกับพระชายาน่ะ"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยววางใจลงมาทันที "อันที่จริงข้าก็คิดแบบนี้ แต่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร ดังนั้นจึงมายืนยันกับเจ้าหน่อย"

"ไม่เชื่อ?"

"อ๋องเจวี้ยนเป็นถึงใครกัน? เขาเหมือนจะมีการให้ความสำคัญกับตนเองมากเลยนี่ แต่กลับยอมไปเสี่ยงอันตรายเพื่อพระชายา รู้สึกเหมือนไม่ใช่นิสัยของอ๋องเจวี้ยนเลย เว้นเสียแต่..."