บทที่ 1787

"ท่านลุงคนนั้น ท่านเข้ามาก่อนเลย" ฟู่จาวหนิงชี้นิ้ว อาเหอก็ไปประคองลุงที่เป็นไข้จนหน้าแดงก่ำคนนั้นเข้ามา

คนป่วยคนอื่นพอเห็นอาเหอกล้าประคองพวกเขา ส่วนฟู่จาวหนิงก็จับชีพจรให้คนไข้โดยตรง ไม่ได้มองพวกเขาเป็นเหมือนตัวโรคระบาด จึงทำให้พวกเขาผ่อนคลายลงมาได้

หลังจากฟู่จาวหนิงจับชีพจรแล้วก็รีบให้หมอหลินหยิบยา แล้วให้อาเหอไปช่วยต้มยาในห้อง

"หมอหลินเองก็ดูสิ ชีพจรแบบนี้ของเขา..."

ฟู่จาวหนิงเองก็คุยกับหมอหลินขึ้นมา บอกถึงความแตกต่างของไข้หวัดใหญ่กับไข้หวัดทั่วไป แล้วให้หมอหลินดูที่ตากับลิ้นของคนป่วย

"ปกติแล้วโรคแบบนี้ จะมีความร้อนสูงตามมา อุณหภูมิในร่างกายจะสูงมาก ต้องระวังให้ดี หลังจากนี้หลายคนจะมีอาการไอ และไม่หยุดง่ายๆ ดังนั้นเวลาจ่ายยาต้องระวังจุดนี้เป็นพิเศษ..."

"การพูดกับการหายใจของพวกเขามีโอกาสที่จะระบาดได้ทั้งหมด แล้วก็การสัมผัสบริเวณมือ หลังจากสัมผัสกับเชื้อโรคแล้วไปขยี้ตาหรือหยิบจับของมากิน ก็อาจจะเพิ่มความเสี่ยงในการระบาด ดังนั้นจะต้องระมัดระวังเรื่องสุขอนามัยเป็นพิเศษ..."

"สำหรับคนป่วยที่ไออย่างรุนแรงไปแล้ว ตอนที่จับชีพจรก็ยังต้องคอยระวังว่าที่ปอดมีการระบาดหรือไม่ สามารถฟังจากเสียงไอ เพื่อวินิจฉัยปอดได้"

"เหมือนกับท่านผู้เฒ่าคนนี้ ร่างกายของเขา บนตัวเขามีผื่นขึ้นเห็นไหม? ในวัตถุดิบยาที่รักษาไข้หวัดใหญ่นี้ วัตถุดิบยาสองตัวต้องเปลี่ยนให้เขา..."

ฟู่จาวหนิงตรวจอาการให้คนทั้งหมด พลางอธิบายกับหมอหลินไปด้วย

หมอหลินฟังอย่างตั้งใจ ในใจก็ตื่นเต้นมาก

ตามคาด ติดตามพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาสามารถเรียนวิชาแพทย์ได้จริงๆ! พระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่หวงวิชาเลย สอนให้เขาจนหมด!

ขณะที่หมอหลินกำลังตื่นเต้น ฟู่จาวหนิงเองไม่ใช่ว่าไม่ตื่นเต้นเสียที่ไหน?

เพราะหมอหลินดูแล้วมีพื้นฐษนวิชาแพทย์ดีมาก สำคัญที่สุดคือเขายินยอมที่จะเรียนรู้ และเรียนรู้อย่างตั้งใจด้วย เช่นนี้นางถึงจะมีผู้ช่วยที่ดีมากได้เสียที

นางไม่รังเกียจที่จะสอนออกไปทั้งหมด ถ้าหากทุกคนรักษาได้หมดคือดีที่สุดแล้ว จะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยนางคนเดียว

ฟู่จาวหนิงพอยุ่งขึ้นมาก็ลืมเซียวหลันยวนไป

เซียวหลันยวนอยู่ด้วยตลอด และไม่ได้รบกวนนาง

หลังจากที่ฟู่จาวหนิงฝังเข็มห้ามไอให้กับตาเฒ่าอู๋แล้ว ด้านนอกก็มีคนถูกส่งเข้ามาอีก