บทที่ 1789

"แล้วเขาไปหาตาเฒ่าอู๋ทำไมกัน?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถาม "หมอเทวดาฟู่อยู่ที่นั่นหรือ?"

เฉินเซียงเอ่ยขึ้น "องค์หญิงใหญ่ พวกเราตอนที่เพิ่งออกมาเมื่อครู่ เหมือนได้ยินพวกเขาพูดว่า หมอเทวดาฟู่จะพาคนไปรักษาคนป่วยใหม่ที่บ้านของประชาชนอะไรสักอย่าง"

"เช่นนั้นก็น่าจะเป็นบ้านของตาเฒ่าอู๋ทางนั้น!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลนลานขึ้นมา "แล้วทำอย่างไรดี? ลุงหวังทำไมถึงไปเจอกับนางเล่า? ถ้าเผื่อ เขาเอาเจ้าสิ่งนั้นให้หมอเทวดาฟู่ไปจะทำอย่างไร?"

"ไม่หรอกกระมัง? เขาเองก็ไม่รู้จักหมอเทวดาฟู่นี่นา"

"แต่ของสิ่งนั้นเดิมทีเขาก็จะมอบให้อ๋องเจวี้ยนอยู่แล้ว ถ้าเขารู้ว่าหมอเทวดาฟู่เป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน นั่นมันจะไม่..."ไปบรรจบเจอกันแล้วหรือ?

พอได้ยินองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดเช่นนี้ เฉินเซียงก็ลนลานไปด้วยเช่นกัน

นี่ก็มีเหตุผลอยู่!

แล้วจะทำอย่างไรเล่า?

"องค์หญิงใหญ่ จะให้หมอเทวดาฟู่ได้ของไปไม่ได้!"

ถ้าหากของถูกฟู่จาวหนิงส่งไปให้อ๋องเจวี้ยน อ๋องเจวี้ยนก็จะรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงต่างหากที่เหมาะกับเขา? ถึงอย่างไรเดิมทีอ๋องเจวี้ยนก็ชอบหมอเทวดาฟู่อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นจะยิ่งรู้สึกว่านางดีมากขึ้นไปอีก สามารถจำโชคลาภมาให้เขาได้

เช่นนั้นองค์หญิงใหญ่จะไปเจรจาต่อรองกับอ๋องเจวี้ยนได้อย่างไร?

"ข้า แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรดี?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้อยู่แล้วว่าทำอะไรฟู่จาวหนิงไม่ได้ นั่นเป็นเป้าหมายการมาเมืองเจ้อของนางเลยนะ นางเดินทางไกลนับพันลี้มาที่นี่ แล้วยังติดโรคระบาดเพราะเรื่องนี้อีก นางไม่ลำบากหรือไรกัน?

ถ้าหากไม่ได้ของมา นางก็ไม่รู้จะใช้วิธีการไหนอยู่ในแคว้นเจาแล้ว ถึงตอนนั้นใครจะปกป้องนางได้ นางรู้สึกว่าตนเองไม่ได้มีต้นทุนอื่นมาไปกว่านี้

คนอื่นจะเชื่อหรือว่าดวงนางดีหรือ?

ดวงของนางจะปกป้องถึงคนอื่นได้ไหม?

ถ้าหากคิดจะไปหาองค์จักรพรรดิแคว้นเจา นั่นก็แก่เกินไป นางไม่ยอมให้ตัวเองต้องน้อยเนื้อต่ำใจแน่ จะว่าไป ถ้านางไปซบหาองค์จักรพรรดิแคว้นเจาได้ แล้วนางจะต้องหนีจากต้าชื่อทำไมกัน?