บทที่ 1794

หมอหลินพอได้ยินคำพูดของอาเหอ ก็รู้สึกว่าตนเองเหมือนจะใจร้ายน่าดู ทำไมเขาถึงไม่คิดจุดนี้กันนะ?

แล้วคิดจะจะให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนที่เป็นหญิงสาวมาอยู่ดูแลที่นี่อีก ขนาดอ๋องเจวี้ยนตามมาแล้วแท้ๆ หรือคิดจะให้อ๋องเจวี้ยนต้องอยู่ดูแลคนป่วยที่นี่ด้วยกัน?

ไอ๊หยา ต้องโทษพระชายาที่รับผิดชอบและตั้งใจมากเกินไป พอถูกนางทำให้ยุ่งขนาดนี้ เขาก็เลยลืมตัวตนฐานะของพระชายาอ๋องเจวี้ยนไปเสียแล้ว

"ใช่ๆๆ ข้าคิดไม่รอบคอบเอง อาเหอพูดถูกต้อง พระชายาท่านรีบกลับไปพักผ่อนเถิด ข้าดูแลที่นี่ให้"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะขึ้นมาทีหนึ่ง

"หมอหลิน ยังมีอีกที่หนึ่งที่ต้องไป ท่านลืมแล้วหรือ?"

พวกเขาลืมไปแล้วหรือเปล่า ว่ายังมีบ้านประชาชนอีกแห่งหนึ่งที่รับผู้ป่วยเข้ามาหลายคน

อ๊ะ นางตอนนี้จึงยิ้มออกมาได้ ถือเป็นความสุขที่ได้จากความทุกข์

หมอหลินตอนนี้จึงนึกออก เขาตบหน้าผาก "ใช่ๆๆ แล้วทางนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ?"

"นี่ถึงได้เชิญหมอหลินให้มาดูแลที่นี่ ส่วนอาเหอจะไปดูทางนั้นให้ มีเรื่องอะไรพวกท่านก็ให้ข้าราชการด้านนอกมาหาข้าก็พอ ถ้าไม่มีเรื่องอะไร พรุ่งนี้จะมีคนมาแทนพวกท่าน"

"เอาตามที่พระชายาว่าเลย"

พวกเขาไปในบ้านประชาชนอีกหลังหนึ่ง คนป่วยที่นั่นก็เป็นแบบเดียวกัน แค่แยกหนักกับเบาเท่านั้น

หมอหลินตอนนี้จะมากน้อยก็ถือว่ามีประสบการณ์แล้ว เข้ามาช่วยเหลือได้

ฟู่จาวหนิงยังคิดจะรักษาไปด้วยแล้วสอนหมอหลินไปด้วย

นางเป็นอาจารย์ที่ไม่หวงวิชาคนหนึ่งจริงๆ แล้วยังเป็นอาจารย์ที่ชี้แนะได้เข้าใจง่ายเข้าถึงง่ายคนหนึ่งด้วย ต่อให้อายุของหมอหลินจะมากกว่านางพอควร แต่นางก็ยังสอนโดยไม่สนเรื่องอายุมาโดยตลอด

สมัยก่อนตอนที่นางไปร่วมสัมมนาวิชาแพทย์ในที่ต่างๆ บ่อยครั้งที่คุยกับคนอื่นๆ แต่ท้ายสุดก็กลายเป็นนางคนเดียวที่พูด จากนั้นรอบๆ ก็มีคนอื่นเข้ามารวมตัวฟังกันจดบันทึกกัน

คนเหล่านั้นส่วนใหญ่ก็อายุมากกว่านางด้วย

แล้วยังมีพวกลูกพี่นักวิชาการอีกไม่น้อย

ความเคยชินที่มากที่สุดของฟู่จาวหนิงตอนเรียนวิชาแพทย์ก็คือไปให้มากขึ้น สัมผัสกับคนป่วยที่แตกต่างกัน รักษาคนป่วยที่แตกต่างกัน ถามโรคต่างๆ ให้มากขึ้น