บทที่ 1797

คืนนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นน่าจะเพราะออกไปด้านนอกตากลมหนาวมา กลางดึกจึงจับไข้จนมึนงง แล้วก็ไอจนนอนไม่ได้

แต่นางไม่รู้ ว่าตอนที่นางไอจนสลึมสลือ มีเงาดำร่างหนึ่งเข้ามาในห้องนางอย่างไร้ซุ่มเสียง

เฉินเซียงที่นอนอยู่บนแคร่นิ่มข้างๆ พลิกตัวมา ในปากพึมพำอะไรคำสองคำ จากนั้นก็หลับไปอีก

เงาดำชะงักไป รื้อค้นในห้องขึ้นมา

น่าจะเพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่มีชั้นเก็บของอะไรไว้ซ่อนของได้มาก เพียงไม่นาน เขาก็หาของเจอ

วางอยู่ในลังที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนำมาด้วย

ถึงแม้ลังจะใส่กลอนไว้ แต่พอเห็นกลอนนั่น เงาดำก็รู้ว่ากุญแจอยู่ที่ไหน จึงเด็ดปิ่นปักผมเล่มหนึ่งออกมาจากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น พอบิดออกก็กลายเป็นกุญแจจริงๆ

คนในวังส่วนมากล้วนใช้วิธีการนี้

กลอนถูกปลดออกทันที พอได้ของที่ห่อผ้าไว้ เงาดำก็จัดการลงกลอนลังอีกครั้ง นำปิ่นปักผมคืนกลับไป จากนั้นก็ออกประตูมาอย่างไร้ซุ่มเสียง

เพียงไม่นาน ของชิ้นนี้ก็มาอยู่ตรงหน้าเซียวหลันยวน

"ท่านอ๋อง อีกเดี๋ยวให้พระชายาดูดีไหม ของนี่อยู่ในมือลุงหวังคนนั้นแล้วยังย้ายไปอยู่ในมือองค์หญิงใหญ่อีก พวกเขาติดโรคมากันหมดแล้ว ทางที่ดีท่านอย่าไปแตะโดยตรงดีกว่า" องครักษ์เอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนเดิมทีก็คิดว่าไม่เห็นจะมีอะไร แต่พอนึกไปถึงคำพูดเรื่องเชื้อโรคกับผงฝุ่นของฟู่จาวหนิงแล้ว

"เจ้าออกไปก่อนเถอะ เปลี่ยนเสื้อแล้วก็ล้างตัวให้สะอาด" เขากำชับกับองครักษ์ขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

"ขอรับ"

องครักษ์ถอยออกไปครู่หนึ่ง ฟู่จาวหนิงก็กลับเข้ามาอย่างสบายตัว

ผมดำขลับสยายลงมาบนบ่า ขับเด่นใบหน้าผ่องนางราวหยก ดวงตาดำขลับริมฝีปากแดงสด งดงามอย่างมาก

เซียวหลันยวนมองนาง ใจเต้นระรัว

"อย่าตากลมเลย" เขาหยิบผ้าคลุมคลุมให้นาง จากนั้นก็ยื่นมือไปลูบผมของนาง "เช็ดแห้งแล้วเสียด้วย"

"หงจั๋วกับเฝิ่นซิงช่วยข้าใช้ผ้าขนหนูอบร้อนเช็ดอยู่นานเลย พวกนางตั้งใจมาก"

เช็ดผมให้นาง แล้วก็นวดหัวให้นางด้วย