บทที่ 1806

"ข้ารู้แล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะออกไป" เซียวหลันยวนพยักหน้า

ฟู่จิ้นเชินเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "นางน่าจะมีเรื่องมาขอร้องท่าน แต่ว่า เรื่องที่นางจะขอร้องข้าเองก็พอจะนึกออก"

เขาอยากบอกว่า เรื่องแบบนี้ ถ้าหากรับปากไป ไม่ว่าจะมีความสัมพันธ์สามีภรรยากับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหรือไม่ แต่การที่พานางเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยน ถือเป็นการทรยศและทำร้ายจาวหนิง

แต่ก็ไม่อยากพูดออกมาตอนนี้

เขาอยากจะเห็นว่าเซียวหลันยวนจะเลือกอย่างไร ที่สำคัญที่สุดคือ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเงื่อนไขที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นงัดออกมาได้คืออะไร ถ้าเผื่อมันสำคัญอย่างมากกับเซียวหลันยวนจริงๆ ล่ะ?

"ท่านพ่อตาอยากพูดอะไรหรือ?" เซียวหลันยวนย้อนถามเขา

"อ๋า?"

ฟู่จิ้นเชินถูกคำเรียก 'ท่านพ่อตา' ที่มาอย่างกะทันหันนี้ทำเอางงงันไปหมด ตั้งตัวกลับมาไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง

เซียวหลันยวนก็พูดต่อมาอีก "วางใจเถิด ข้าไม่ทำเรื่องที่ผิดกับหนิงหนิงแน่นอน"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเตรียมเข้าห้อง ""หากไม่มีเรื่องอะไร คนป่วยทางนั้นรบกวนท่านดูไว้หน่อย ให้หนิงหนิงได้กินข้าวเช้าก่อน

พอเซียวหลันยวนเข้าห้องไป ประตูก็ปิดลงมา ฟู่จิ้นเชินมองไปทางชิงอีที่อยู่ข้างๆ ช้าๆ

ชิงอีเองก็มองเขา

คุณชายฟู่เป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆ ปฏิกิริยาก็เชื่องช้าขึ้นมา?

"ท่านอ๋องของเจ้า เมื่อครู่เรียกข้าว่าพ่อตาใช่ไหม?" ฟู่จิ้นเชินถามชิงอี

ชิงอีอยากขำขึ้นมา ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้หรือ?

เขาพยักหน้าอย่างตั้งใจ "ใช่แล้ว คุณชายฟู่ ท่านไม่ได้ฟังผิด เพราะข้าเองก็ได้ยินเหมือนกัน"

ก่อนหน้านี้พวกเขาที่เป็นผู้ใต้บัญชาก็อยากจะพบสามีภรรยาตระกูลฟู่อยู่ตลอดเช่นกัน แล้วล้างแค้นให้กับท่านอ๋อง ดังนั้นตอนนั้นจึงถือว่าเป็นศัตรู แต่ตอนนี้เรื่องราวมันขยับขยายมาถึงจุดนี้ ชิงอีเองก็รู้ว่าเรื่องตอนนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับฟู่หลินซื่อ

พวกเขาจึงดำเนินงานต่อตามท่าทีของท่านอ๋อง และมีจุดที่สำคัญที่สุดจุดหนึ่ง ก็คือฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวมีลูกสาวที่ดีมากๆ คนหนึ่ง

พวกเขาชอบพระชายามาก ดังนั้นจึงอดรู้สึกเคารพต่อพ่อแม่ของนางขึ้นมาเช่นกัน

พฤติกรรมหลังจากที่ฟู่จิ้นเชินกลับเมืองหลวงก็ทำให้พวกเขายอมรับด้วย