บทที่ 1815

"เฉินเซียง ข้าจะทำอย่างไรดี?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำได้เพียงงึมงำถามเฉินเซียง ท่านทีของอ๋องเจวี้ยน กับความเย็นชาของฟู่จาวหนิง เส้นทางที่จะเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยนก็ผ่านไปไม่ได้แล้ว

นางทำมาถึงจุดนนี้แล้ว จะให้ต้องตกต่ำลงไปอีกนั้นมันก็มากเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้นางจะตกต่ำเรี่ยดิน อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่แน่ว่าจะหวั่นไหว เขามันไร้อารมณ์เกินไป

เฉินเซียงนั่งอยู่บนเกาอี้ งอตัวค้อมลงมา ที่โดนฟู่จาวหนิงเตะไปเมื่อครู่ นางรู้สึกว่าตนเองตอนนี้ไม่ดีขึ้นได้เลย ความเจ็บปวดบนร่างกาย ทำให้ในใจนางยิ่งรู้สึกชิงชัง

"องค์หญิงใหญ่ ในเมื่ออ๋องเจวี้ยนไร้ความรู้สึกเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเราก็ปล่อยวางเถิด จากที่ข้าน้อยเห็น บางทีอ๋องเจวี้ยนในแคว้นเจาก็เหมือนจะปกป้องตัวเองลำบากอยู่ จักรพรรดิแคว้นเจาคิดจะเล่นงานเขาตลอดเวลา ดังนั้นเขาจึงไม่กล้ารับปาก เพราะเดิมทีเขาก็ไม่มีฝีมืออยู่แล้ว!"

เฉินเซียงรู้สึกว่าตอนนี้พูดแย่ๆ กับอ๋องเจวี้ยนแล้ว ยังทำให้ตนเองรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

"ขนาดเขาตอนนี้ยังไม่กล้าปลดหน้ากากลงเลย น่าจะเพราะใบหน้าของเขามันพังยับจนไม่เหลือสภาพแล้วจริงๆ ไม่กล้าจะให้องค์หญิงใหญ่เห็น เขารู้สึกด้อยค่า ใช่แล้ว เขารู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า ดังนั้นจึงไม่กล้าให้องค์หญิงใหญ่เข้าจวนอ๋องเจวี้ยนไงล่ะ"

"แต่ข้าตอนนี้ข้าต้องทำอย่างไร?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ไม่รู้จะทำอย่างไรดี จุดที่กลัวที่สุด "ข้าเอาแต่รู้สึกว่า คนที่พระเชษฐาส่งมาใกล้จะมาถึงแคว้นเจาแล้ว"

ถ้าหากนางถูกพบตัวเข้าที่ด้านนอก จะต้องถูกพากลับต้าชื่อแน่นอน ดิ้นรนอย่างไรก็ไม่หลุดแน่

"เช่นนั้นจะทำอย่างไร?"

เฉินเซียงอันที่จริงก็หวาดกลัวยิ่งกว่า

เพราะฝ่าบาทไม่มีทางสังหารองค์หญิงใหญ่อยู่แล้ว แต่นางที่เป็นสาวใช้วังแล้วหลบหนีออกมาพร้อมองค์หญิงใหญ่ ไม่มีทางรอดแน่นอน

"องค์หญิงใหญ่ ในเมืองหลวงคงมีคนไม่น้อยที่คิดจะลงมือกับอ๋องเจวี้ยนกระมัง? ถ้าองค์จักรพรรดิไม่ไหว เช่นนั้นเหล่าองค์ชายล่ะ? พวกเราเปลี่ยนคนไหม"

"เปลี่ยน เปลี่ยนคนหรือ?"

"ใช่ อ๋องเจวี้ยนตอนที่ใบหน้ายังไม่พังได้ชื่อว่าเป็นชายงามแห่งใต้หล้า เช่นนั้นเหล่าองค์ชายของแคว้นเจาคิดแล้วก็น่าจะไม่เลวนัก พวกเราถ้าหาองค์ชายที่จะขึ้นไปนั่งตำแหน่งนั้นได้ อีกฝ่ายจะต้องไม่เย็นชาใส่อ๋องเจวี้ยนแน่นอน"