บทที่ 1839

"ตระกูลจูเหมือนมีเรื่องด่วนอะไรบางอย่าง คิดจะจัดการวัตถุดิบยาชุดนี้พอดี ดังนั้นแม้จะเจรจายาก แต่พี่ชายข้าก็จับความคิดนี้ของพวกเขาได้ แล้วเจรจาซื้อขายจนสำเร็จ ราคาถูกลงมาสามส่วน"

น้อยลงมาสามส่วนถือว่าไม่น้อยแล้ว พวกเขาใช้ราคาที่พันธมิตรโอสถรับยากจากเกษตกรมาคำนวณ

พันธมิตรโอสถถ้าขายวัตถุดิบยาออกไปล่ะก็จะต้องเพิ่มราคาขึ้นมาอีกหน่อยหนึ่ง พอไปถึงร้านขายยาหรือมือหมอ ก็จะขายให้กับผู้ป่วย มันจึงยิ่งแพงขึ้นไปอีก

ดังนั้นตอนนี้ พวกเขาบอกว่าลดลงไปสามส่วน ราคาถือว่าต่ำมาก

นี่ทำให้ต่งฮ่วนจือเบิกบานมาก เพราะเดิมทีฟู่จาวหนิงก็พูดไว้แล้ว ยังไม่ต้องสนเรื่องราคา เอาแค่ได้ราคาใกล้เคียงตอนที่พวกเขารับยามาก็พอแล้ว

ต่งฮ่วนจือเดิมทีคิดว่าลดลงมาได้สักส่วนหนึ่งก็ถือว่ายอดแล้ว น่าจะพอมารายงานกับฟู่จาวหนิงได้ คิดไม่ถึงว่าพี่น้องสองคนนี้จะทำให้เขาตกใจ

"แล้ววัตถุดิบยาล่ะ?"

"ยังอยู่ด้านหลัง พวกเราจึงแยกกันเข้ามาก่อน มาดูว่าที่นี่อยู่ในขั้นวิกฤตแล้วหรือยัง"

วัตถุดิบยาของตระกูลจูนั้นไม่น้อยเลยจริงๆ ยิ่งไปวก่านั้นคุณภาพวัตถุดิบยาก็ยังดีมาก้ดวย เกินกว่าที่พวกเราคาดไว้เสียอีก

ต่งฮ่วนจือรีบเรียกเสี่ยวเยว่เข้ามา "รีบไปแจ้งศิษย์น้องหญิงข้า ว่าได้รับวัตถุดิบยามาแล้ว"

เสี่ยวเยว่เองก็ดีใจมาก พยักหน้า รีบไปหาฟู่จาวหนิงราวกับบินทะยานออกไป

เวลาห้าวัน ในโรงหมอไม่มีทางสงบเงียบแน่นอน

ตอนแรกคือคนที่ติดโรคระบาดเพิ่มมากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นทางด้านตาเฒ่าอู๋ ก็มีสองคนที่ป่วยตายไปแล้ว หนึ่งในนั้นคือลุงหวัง

ลุงหวังเดิมทีก็อายุมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีโรคประจำตัวอยู่อีก ครั้งนี้ถูกโรคโจมตีจึงทนไม่ไหว

อาเหอกับผู้ประสบภัยสองคนที่ลุงหวังรับเข้ามาก็ช่วยกันจัดการงานศพของเขา

หลังจากกลับมาอาเหอก็บอกกับฟู่จาวหนิงคำหนึ่ง ตอนที่ลุงหวังตายสีหน้าดูสงบมาก

ผู้ประสบภัยสองคนนั้นบอกว่า ก่อนหน้านี้ลุงหวังเคยบ่นว่า ร่างกายของเขา ถ้าไม่ใช่เพื่อจะทำความปรารถนาหนึ่งให้สำเร็จ เขาคงตายไปนานแล้ว

เมื่อไรที่ทำความปรารถนาสำเร็จ เขาก็สามารถจากไปอย่างสงบได้