บทที่ 184

"หมอเทวดาหลี่เองก็ไม่อดทนเอาเสียเลย สู้ไปหาสถานที่ฟังเพลงดื่มชาเสียดีกว่า อย่ามารออยู่ที่นี่เลย"

ฟู่จาวหนิงเหล่มองหมอเทวดาหลี่ผาดหนึ่ง ประชดประชันกลับไป "เมื่อครู่ตัวเองก็พูดไร้สาระไปครึ่งค่อนวัน ตอนนี้ข้าจะใช้ชามเล็กมาพิสูจน์การพิจารณาของตนเอง หมอเทวดาหลี่ก็รอไม่ไหวเสียแล้วหรือ?"

ใบหน้าหมอเทวดาหลี่ร้อนวูบวาบ แต่หลักๆ คือโทสะ

เขาโกรธฟู่จาวหนิงขึ้นแล้วจริงๆ

ก็แค่หญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเขาไม่ใช่แค่สองรอบคนหนึ่ง แต่พูดจาไม่เคารพเขาเลย!

"ได้ เจ้าทำต่อไปสิ"

เขาเองก็จะดูเสียหน่อยว่าจะดิ้นรนเอาผลลัพธ์อะไรออกมากัน

คนรอบๆ เองก็ดูอยากรู้อยากเห็นมาก ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงเอาชามเล็กออกมาเทน้ำลงไปครึ่งหนึ่งทำไม

"นี่เป็นน้ำสะอาดใช่ไหม?" ฮูหยินเองก็ถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ไม่ใช่ นี่เป็นยาน้ำน่ะ" ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกอดทนต่อคนป่วยอยู่ "สิ่งนี้สามารถละลายวัตถุได้ ด้านในมีสีอะไรอยู่ก็จะปรากฎออกมา"

"เส้นผมจะมีสีอะไรได้อีกล่ะ? ไม่ใช่ว่าสีดำหรอกหรือ?" คนรอบๆ พูดออกมาคำหนึ่ง

ส่วนซือถูไป๋กลับครุ่นคิด "เมื่อครู่ท่านป้าคนนี้บอกว่านางย้อมผมมา ที่ออกมาก็น่าจะเป็นสีของน้ำยาย้อมผมกระมัง?"

ฟู่จาวหนิงส่งสายตาชื่นชมให้เขา

"คุณชายซือถูฉลาดมาก"

อ๋องเจวี้ยนบนต้นไม้ตอนนี้ก็ดูโกรธที่ตนเองกำลังภายในลึกเกินไป หูดีเกินไป ได้ยินการสนทนาของพวกเขาอย่างชัดเจน

เขาเห็นฟู่จาวหนิงมองซือถูไป๋ ได้ยินประโยคที่นางชมเขาว่าฉลาด

เฮอะ ซือถูไป๋ในสายตานางดีขนาดนั้นเชียว?

ฟู่จาวหนิง พันพันผมเส้นนั้น หลังจากนั้นก็วางลงไปในชามน้ำยานั้น นางหยิบเข็มเงินออกมาแกว่งๆ

คนที่ล้อมดูล้วนยืดคอชะเง้อมองอยากจะเห็นให้ชัดหน่อย