บทที่ 1859

"เซียวหลันยวนพอได้แล้ว ทำไมถึงผ่านไปไม่ได้เสียที?"ฟู่จาวหนิงถลึงตาใส่เขา

เซียวหลันยวนมือหนึ่งโอบเอวนางไว้ อีกมีหนึ่งดึงบังเหียนม้า เอ่ยขึ้นอย่างจนใจ "ข้าอยากแค่อยากบอกว่า รู้สึกแปลกหน่อยๆ"

ฟู่จาวหนิงจึงเพิ่งรู้ว่าเข้าใจเขาผิด

แต่ว่า นางเองก็รู้สึกว่าถังสืออวิ้นแปลกๆ เพียงพูดออกมาไม่ได้ว่าแปลกตรงไหน

เซียวหลันยวนกลับพูดออกมาแล้ว

"เขามีความรู้สึกแบบหนึ่ง ดูคล้ายๆ กับตัวเจ้า"

พูดประโยคนี้ออกมาเขาก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบอยู่หน่อยๆ ที่มองเห็นจุดคล้ายคลึงกับฟู่จาวหนิงบนตัวชายคนอื่น เขาไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด

"คล้ายข้าหรือ?" ฟู่จาวหนิงรู้ว่าที่เขาพูดมาไม่ใช่หน้าตา

"ตอนที่เจอกับข้า ก็ดูสงบกว่าคนอื่นพอสมควร" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

อำนาจของเขา ตอนที่เผชิญหน้ากับคนอื่น สามารถรู้สึกได้ชัดเจนถึงท่าทีที่คนอื่นมีต่อตนเอง

ประชาชนคือความเคารพ ส่วนพวกข้าราชการชนชั้นสูงบางส่วนก็รู้สึกหวาดกลัวเขา

แน่นอนยังอาจจะมีอารมณ์อื่นอีก แต่ปกติแล้วก็คือสองอย่างนี้

แต่ฟู่จาวหนิงตอนที่เจอเขาครั้งแรกไม่มีสองสิ่งนี้ นางมองเขาเป็นคนระดับเดียวกัน

อารมณ์สงบมาก ถ้าจะบอกว่าผันผวนบ้าง ก็ไม่ใช่เพราะตัวตนฐานะเขา แต่เป็นเพราะใบหน้าหรืออย่างอื่นของเขา

ความรู้สึกที่ถังสืออวิ้นให้เขาเมื่อครู่ก็เป็นแบบนี้

ประชาชนของเมืองเจ้อ ไม่มีสถานะขุนนางติดตัว สายตาตอนที่เห็นเขากลับสงบมาก จะอย่างไรก็ไม่ค่อยปกติ

เซียวหลันยวนพูดเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าถูกต้องขึ้นมาในพริบตา

"ใช่ ความรู้สึกนี้เลย"

ขนาดหยวนอี้ ในฐานะทูตแคว้นหมิ่น ตอนที่เห็นเซียวหลันยวนก็ยังมีท่าทีระแวดระวัง

แต่ถังสืออวิ้นนิ่งเกินไป

"แม้ว่าเขาจะคารวะท่าน แต่ก็ไม่ได้ถ่อมตนไม่หยิ่งผยอง นี่อาจะเป็นเพราะเขามีพรสวรรค์ตั้งแต่เด็ก มีชื่อเสียง ดังนั้นนิสัยจึงหยิ่งทะนงขึ้นมาหรือเปล่า?"

ฟู่จาวหนิงคาดเดา "เป็นไปได้ไหมว่าคนแบบเขา เหล่าขุนนางทรงอำนาจก็ไม่อาจทำให้เขาโอนอ่อนได้ คนที่ทำได้อาจจะต้องมีความสามารถ?"

เซียวหลันยวนร้องเชอะ "หนิงหนิงดูจะชื่นชมเขาอยู่นะ? รู้สึกว่านี่เป็นความหยิ่งทะนงในฐานะคนเก่งของเขาหรือ? เจ้าคงจะไม่เคยได้ยินชื่อถังสืออวิ้นตอนเด็กๆ แล้วก็เคยรู้สึกชื่นชมเขามาหรอกกระมัง?"

เมื่อครู่ยังบอกไม่ได้หึงอยู่เลย!

"นี่จะหึงไปถึงไหนกัน!"

ฟู่จาวหนิงไม่อยากพูดแล้ว "ไม่ใช่ว่าคาดเดาตามคำพูดของเขาหรือไร? ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยได้ยินชื่อถังสืออวิ้นด้วยซ้ำ"

น่าจะเพราะแต่ก่อนไม่ได้สนใจกับบทกวี วันวันคิดแต่จะไปหาวัตถุดิบยาขุดยา เพื่อให้ท่านปู่มีชีวิตรอดต่อไป

จะไปรู้จักราชาบทกวีอายุน้อยได้ยังไงกัน

พวกเขาต่อปากกันสองสามคำ ก็มาถึงโรงหมอ

ฟู่จาวหนิงไม่ว่างจริงๆ มีคนป่วยมากมายรอนางอยู่

นางลงจากม้า รีบเดินเข้าไป "ข้าจะไปสกัดยาแล้ว" ยาของนางถ้าสามารถสกัดออกมาได้ โรคระบาดนี้ก็จะได้รับการควบคุม

เซียวหลันยวนไม่ได้ขวางนาง

ตอนเตรียมจะไปหาอันเหนียน ก็ถูกหยวนอี้ขวางไว้ก่อน