บทที่ 1884

และมีเหล่าขุนนางใหญ่แอบคุยกันถึงเรื่องนี้

องค์จักรพรรดิโมโหจนล้มป่วย

ส่วนเหล่าทูตจากแคว้นหมิ่นก็ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง หลังจากหยวนอี้กลับมา ก็บอกกับภายนอกว่าไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อม แล้วจึงอยู่แต่ในวังราชนิเวศน์ไม่ออกไปพบใคร

ตอนนี้ยังออกไปลำบาก

แต่ความเป็นจริงคือเนื่องจากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นบาดเจ็บ จำเป็นต้องหลบเพื่อพักฟื้นก่อน

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็แต่งตัวเป็นสาวใช้วังซ่อนอยู่ในวังราชนิเวศน์

ระหว่างทางจากเมืองเจ้อกลับเมืองหลวง นางเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด เฉินเซียวตายไปแล้ว องครักษ์ของนางก็ตาย เหลือแค่นางคนเดียว ตอนนี้จึงจำใจต้องพึ่งพาหยวนอี้ไปก่อน

ไม่ใช่แค่หยวนอี้ที่บาดเจ็บ นางเองก็บาดเจ็บด้วย

ก่อนหน้านี้ป่วยไปรอบหนึ่ง บวกกับการบาดเจ็บครั้งนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผอมลงไปมาก

เมืองเจ้อเองก็สงบไปอีกหลายวัน

ครึ่งเดือนต่อมา ฟู่จาวหนิงในที่สุดก็ควบคุมโรคระบาดเอาไว้ได้ทั้งหมด เมืองเจ้อยกเลิกการปิดเมือง

คนทั้งเมืองล้วนดีใจกันอย่างบ้าคลั่ง

วันที่ฟู่จาวหนิงจะออกจากเมืองเจ้อ ประชาชนทั้งเมืองก็มาล้อมส่งที่ถนน

อยู่ในเมืองเจ้อนานขนาดนี้ ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกผูกพันกับเมืองเจ้อขึ้นมาแล้ว แต่ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่นางจะอยู่นานๆ ได้

ตอนที่ออกไปพวกเขาก็พาพวกอาเหอไปด้วย

อาการบาดเจ็บของอันเหนียนดีขึ้นมากแล้ว ตอนที่บอกลากับผู้บริหารท้องถิ่นโหยว ก็เห็นตาของผู้บริหารท้องถิ่นโหยวแดงก่ำ เขาก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

"พี่ชายไม่อยากให้ข้าไปสินะ?"

"มีอะไรต้องอาลัยอาวรณ์ตัวเจ้ากัน? อีกสองวันข้าก็จะเข้าเมืองหลวงไปพบจักรพรรดิ จะไปคาระอาจารย์ที่จวนตระกูลอันด้วย เดี๋ยวก็เจอเจ้าอีก" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวมองไปทางฟู่จาวหนิงที่ยังโบกมือให้เหล่าประชาชนอยู่ ถอนใจโล่งออกมา "ข้าอาลัยอาวรณ์หมอฟู่ต่างหาก"