บทที่ 1887

ฟู่จาวหนิงเห็นเขาเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงถามขึ้นอย่างอดไม่อยู่

"รู้สึกว่าเขาไม่ควรโง่ขนาดนี้"

เซียวหลันยวนคิดถึงท่วงท่าสง่าผ่าเผยสมัยที่จักรพรรดิยังวัยหนุ่ม คิดถึงตอนที่เขายังเด็ก ตอนที่องค์จักรพรรดิยิ้มแย้มทักทายเขา แต่พอหันกลับก็วางแผนเกือบทำเขาจมบ่อน้ำตาย

ครั้งนั้น เขามองไม่ออกถึงแผนการที่องค์จักรพรรดิสร้างขึ้นมาจริงๆ

ต่อมาให้คนไปตรวจสอบก็ยังตรวจสอบอะไรไม่ได้ หลักฐานทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับองค์จักรพรรดิเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเชื่อมั่นสัญชาตญาณตนเองเกินไป เขาก็คงถูกหลอกผ่านไปแล้ว

แต่ว่าตอนนี้องค์จักรพรรดิกลับโง่แบบนี้ไปแล้วหรือ?

"ก่อนหน้านี้ที่ข้าจับชีพจรให้องค์จักรพรรดิ ก็ไม่พบว่าเขาโดนยาพิษอะไร" ฟู่จาวหนิงนึกย้อนกลับไปตอนที่จับชีพจรให้องค์จักรพรรดิ "แต่ว่า จับชีพจรเองก็ไม่ได้แม่นยำไปเสียทั้งหมด ถ้าหากโดนพิษที่ออกฤทธิ์ช้ามาหลายปีจนทำร้ายสมองเข้า ก็ไม่แน่ว่าจะตรวจหาพบ"

ฟู่จาวหนิงมองเขา "ท่านสงสัยเรื่องนี้หรือ?"

เขาน่าจะสงสัยว่าองค์จักรพรรดิถูกวางยาพิษ พอสะสมนานวันเข้าจึงกระทบไปถึงสมอง

จะว่าไปก็ไม่แน่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

"เป็นไปได้ แต่ในเมื่อเจ้าตรวจไม่เจอ ก็อธิบายว่าต่อให้ถูกวางยาจริง ก็น่าจะเป็นปริมาณน้อยมากๆ ในชีวิตประจำวัน สะสมเข้าไปทีละเล็กทีละน้อย..."

"ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสข้าจะตรวจเขาอย่างละเอียดดีไหม?"

ถ้าหากเขาอยากจะยืนยันจุดนี้จริง นางสามารถหาวิธีเจาะเลือดองค์จักรพรรดิได้ ตรวจเลือดแล้วถึงจะแม่นยำกว่า

แต่เซียวหลันยวนกลับส่ายหัว

"ไม่ต้องหรอก ไม่จำเป็น"

ต่อให้การคาดเดาของเขาจะถูกต้อง แต่ตอนนี้ก็คงจะสายไปแล้ว องค์จักรพรรดิคงมีแต่โง่ลงเรื่อยๆ ไม่น่าจะรักษาหาย

ยิ่งไปกว่านั้น องค์จักรพรรดิก็จะเอาชีวิตเขามาหลายครั้ง เขาไม่ใช่คนที่จะตอบแทนความร้ายกาจด้วยความดี แล้วก็ไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงต้องไปรักษาองค์จักรพรรดิอย่างยากลำบากด้วย

ถ้าเผื่อเรื่องนี้แดงออกมา องค์จักรพรรดิอาจจะเอาความผิดนี้โยนมาบนตัวเขาก็ได้ นี่ไม่ใช่ว่าหาเหาใส่หัวหรือ?

เขาไม่ต้องการแล้ว ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดจะเอามาเป็นภาระ