บทที่ 1892

"ท่านอ๋อง"

ด้านนอกมีเสียงเสี่ยวเถาคารวะอ๋องเจวี้ยนดังลอดเข้ามา

เซียวหลันยวนเดินเข้ามาแล้ว

ส่วนประโยคครึ่งหลังของเซี่ยซื่อตอนนี้ก็เพิ่งจะดังขึ้นมา...

"ยังไหวอยู่ใช่ไหม?"

พอสิ้นเสียงนางก็เห็นอ๋องเจวี้ยนเดินเข้ามา แทบจะสำลักขึ้นทันที รีบลุกขึ้นยืน

"คารวะท่านอ๋อง! อันห่าว พวกเราไปให้อาหารไก่กัน!"

เซี่ยซื่อรีบพูดประโยคนี้ ดึงเซี่ยอันห่าวรีบเดินออกไปแล้ว

ให้ตายเถอะ ตอนที่นางพูดอะไรแบบนี้ ทำไมถึงมาถูกอ๋องเจวี้ยนจับได้กัน? จาวหนิงเองทำไมไม่บอก ว่าอ๋องเจวี้ยนจะเข้ามารับนาง?

ฟู่จาวหนิงไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนจะมารับด้วยซ้ำ

วันนี้นางกลับมาบ้านตระกูลฟู่ เซียวหลันยวนเองก็ออกไปทำธุระแท้ๆ ทำไมถึงเข้ามาได้กัน?

"ท่านมาได้อย่างไรกันนี่?"

หลังจากนางถามก็รีบปิดงานปักชิ้นนั้นไว้ด้วยสัญชาตญาณ

แต่หลังจากทำท่าทางนี้ นางก็รู้สึกประหม่า ทำไมนางต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้ด้วยล่ะ? ประหม่าอะไรกัน?

ด้วยสมองของเซียวหลันยวน ไม่มีทางมองข้ามการกระทำนี้ของนางแน่ ยิ่งไปกว่นั้น คงคิดได้แล้วว่าเจ้าสิ่งนี้มีอะไรผิดปกติ

แล้วก็ตามคาด สายตาของเซียวหลันยวนตกไปอยู่บนของขวัญชิ้นนั้น

เสิ่นเชี่ยวเองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ในฐานะแม่ยาย เมื่อครู่นางกับเซี่ยซื่อกำลังหาข้อมูลเรื่องสุขภาพของอ๋องเจวี้ยนว่าไหวอยู่หรือเปล่า

"อ๋องเจวี้ยนมาแล้ว อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนเถิด? ข้าจะไปช่วยป้าจง"

พูดจบ นางเองก็วิ่งไปแล้ว

เซียวหลันยวนเลิกคิ้ว

"พวกนางเหมือนจะยังกลัวข้าอยู่เลย?"

"ไม่ใช่กลัวหรอกกระมัง น่าจะอยู่กับท่านแล้วยังไม่ค่อยสบายใจมากกว่า"

ถึงอย่างไรพวกเขาก่อนหน้านี้ก็มีความสัมพันธ์แบบนั้น

"แต่ตอนนี้ที่ข้าไม่อยู่ พวกเจ้าก็คุยกันสบายใจดีนี่นา แล้วยังคุยกันลึกเสียด้วย"

เซียวหลันยวนเดินมาข้างนาง เอามือยันโต๊ะ ก้มตัวลงมา มองฟู่จาวหนิง ปลดหน้ากากาลง

"ฮะ ฮะๆ ใช่หรือ? ไม่ได้คุยอะไรเท่าไรนี่ อันที่จริงเพิ่งจะเริ่มคุยด้วยซ้ำ"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแปลกๆ

น่าจะเพราะนางรู้สึกว่า แต่งงานตั้งนานขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่ให้เขาได้กินเนื้อปลามันเลย นางยังไงก็ต้องประหม่าบ้างล่ะ?

ถึงอย่างไร ตอนแรกสุดนางรู้สึกว่า อายุยังน้อย ไม่อยากตั้งครรภ์ แล้วก็ไม่อยากพึ่งยาคุมกำเนิดด้วย

ดังนั้น เวลาร่วมหอจึงถูกเลื่อนมาเรื่อยๆ

แต่จะใช้ไม้นี้ไปเรื่อยๆ ก็ไม่ได้

"ข้าทำไมถึงได้ยินน้าเซี่ยพูดว่า สุขภาพของข้าไม่ค่อยดี?" เสียงของเซียวหลันยวนดูจะเย้ายวนหน่อยๆ ด้วย ลอดเข้ามาในหูฟู่จาวหนิง ทำเอาหูนางจักจี้ขึ้นมาเลย

ผู้ชายคนนี้จงใจ จงใจใช้เสียงแบบนี้พูดออกมา

นี่กำลังหยอดนางอยู่กระมัง?

ถึงอย่างไร เสียงก็จะหวานเกินไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงเงยหน้ามองเขา กระพริบตาสองครั้ง ดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ "ข้ากำลังจะอธิบายกับพวกนาง ว่าไม่ใช่ท่านไม่ไหว..."

"แล้วหนิงหนิงจะอธิบายอย่างไร?" เซียวหลันยวนกลั้นยิ้มไว้ "อันที่จริงข้าก็ใช้ได้อยู่หรือ?"

พรวด

แบบนี้เองก็ไม่ถูกแฮะ