บทที่ 1896

ฟู่จาวหนิงรู้สึกนับถือฮูหยินอู๋จริงๆ ขณะเดียวกันก็ไม่เข้าใจด้วยว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่

แต่นางก็สังเกตได้ถึงจิตสังหารที่ทะลักออกมาของเซียวหลันยวนได้อย่างรวดเร็ว

ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปกดหลังมือเซียวหลันยวนไว้ เขาพลิกมือมากุมมือนาง เก็บจิตสังหารลงมา

ลัทธิเทพทำลายล้างส่งคนมาไล่สังหารสามีภรรยาฟู่จิ้นเชิน ไม่ใช่เพราะเรื่องที่วางยาเขาตอนนั้นหรือ? พอพูดถึงความแค้นนี้ เขาก็แทบจะควบคุมไม่อยู่

"ลัทธิเทพทำลายล้างนี่ดีเสียจริง"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสงบคำหนึ่ง

นี่เป็นประโยคแรกที่เขาพูดขึ้นมา ฮูหยินอู๋มองเขา แม้น้ำเสียงประโยคนี้ของเขาจะค่อนข้างสงบ แต่นางก็ยังฟังออกว่ามีความเย็นเยียบซ่อนอยู่ด้านใน

ประโยคนั้นของเซียวหลันยวนยังพูดไม่จบ เขานั่งยองลงมาแล้วเอ่ยต่อว่า "ดังนั้นลัทธิเทพทำลายล้างตอนนี้ถึงได้กำเริบเสิบสานนัก คิดจะอธิบายสาเหตุที่วางพิษใส่ข้าในตอนนั้นให้ชัดเจนแล้วหรือยัง?"

เรื่องนี้จึงเปิดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

สมเป็นลัทธิเทพทำลายล้างจริงๆ ไม่หลบไม่เลี่ยงอีกแล้ว

"อ๋องเจวี้ยน ตอนแรกข้าขออธิบายหน่อย เรื่องในตอนนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้าเลย ตอนนั้นข้าเพิ่งจะกี่ขวบเอง? ยังไม่ได้เข้าร่วมลัทธิเทพทำลายล้างด้วยซ้ำ กระทั่งยังไม่เคยได้ยินชื่อลัทธิเทพทำลายล้างด้วย"

ฮูหยินอู๋ถอนหายใจ "ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังเปิดเผยสถานการณ์ของลัทธิเทพทำลายล้างออกมาให้ท่านหน่อยด้วยนะ เรื่องวางยาพิษในตอนนั้น เป็นสิ่งที่ฝ่ายซ้ายของลัทธิทำ ลัทธิเทพทำลายล้างตอนนั้นเกือบจะแตกแยกกันไปแล้วแล้ว ฝ่ายซ้ายฟังผู้คุมกฏซ้าย ฝ่ายขวาฟังผู้คุมกฏขวา ฝ่ายซ้ายเป็นพวกหัวรุนแรง การกระทำค่อนข้างสุดโต่ง"

"ฝ่าขวา ถูกต้อง ข้าคือฝ่ายขวา ฝ่ายขวาค่อนข้างอนุรักษ์นิยม ยิ่งไปกว่านั้นยังคิดจะล้างชื่อเสียงของลัทธิเทพทำลายล้างอยู่ตลอดด้วย"

"ดังนั้น พวกท่านจึงยอมรับ ว่าตอนนั้นคือลัทธิเทพทำลายล้างที่วางยาพิษสินะ?" ฟู่จาวหนิงถาม

ฮูหยินอู๋พยักหน้า "ยอมรับสิ ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายหนึ่งที่ข้ามาเมืองหลวง ก็คือจะมาบอกสถานการณ์นี้กับอ๋องเจวี้ยน หวังว่าจะสามารถลงแรงชดใช้ความผิดได้"

"ว่ามา" ฟู่จาวหนิงกุมมือเซียวหลันยวนไว้