บทที่ 1901

เสิ่นเชี่ยวคิดมาตลอด หนีเอาตัวรอดมาสิบกว่าปีแบบนี้ ต้องรู้สึกไม่ปลอดภัยกับรู้สึกหวาดผวาทุกเมื่อเชื่อวัน แล้วยังกินไม่ได้นอนไม่หลับอีกสภาพของนางเองก็คงจะเหนื่อยล้ามาก จิตใจก็ชอกช้ำ

แต่ว่าก่อนหน้านี้นางยังรู้สึกว่าพอไหว

แต่ในพริบตานี้ พอเห็นจูเฉียนเฉี่ยนที่สดใสราวกับดอกไม้ที่ชุ่มด้วยน้ำค้างยามเช้า นางก็รู้สึกตัวขึ้นมาว่า พอเทียบกับแม่นางตัวเล็กๆ แบบนี้ นางก็แก่ไปแล้วจริงๆ

นางไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ ก็รู้สึกด้อยค่าขึ้นมา

ใครก็คิดไม่ถึงว่าจูเฉียนเฉี่ยนจะไล่ตามมาถึงเมืองหลวง

กระทั่งฟู่จาวหนิงยังรู้สึกว่า ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวอย่างน้อยก็น่าจะคุมนางไว้ดีดีเสียอีก

แต่นางไม่ใช่แค่ไล่ตามมา มาจนถึงจวนตระกูลฟู่ แล้วยังบุกเข้ามาในจังหวะนี้อีก

ฟู่จาวหนิงพริบตานี้ก็อยากจะตบที่หน้าผากตัวเองเสียจริง ทนดูไม่ได้เอาเสียเลย

"ผู้มีพระคุณ! ท่านพี่เชิน!"

จูเฉียนเฉี่ยนวิ่งมาตรงหน้าฟู่จิ้นเชิน แต่ยังตะโกนเรียกเขาว่าท่านพี่เชินอีก

เหล่าคนใช้กับเหล่าคนคุ้มครองเรือนที่ตามเข้ามาก็ตะลึงงันไปแล้ว พวกเขาล้วนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองกันไป มองกันมา

เฉินซานตั้งตัวได้ ตะคอกขึ้นมาคำหนึ่ง

"ไปทำงานกันสิ จะมีลอมอยู่ที่นี่ทำไม?"

ทุกคนจึงรีบกระจายตัวออกไป แต่บรรยากาศที่นี่ยังคงแปลกประหลาดอยู่

ฟู่จิ้นเชินถึงกับอึ้งตาแตกที่ถูกจูเฉียนเฉี่ยนเรียกว่า 'ท่านพี่เชิน'

"เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?"