บทที่ 1903

ฟู่จิ้นเชินเรียกเฉินซานเข้ามาแล้ว

"เฉินซาน ส่งแม่นางจูออกไป"

เขาตัดสินใจเด็ดขาดไม่เก็บคนไว้ ไม่ให้ความหวังนางเลยแม้แต่น้อย

จูเฉียนเฉี่ยนแม้ก่อนหน้านี้จะเคยคิดว่าเขาเย็นชามาก และไม่มีทางยอมรับตนเอง แต่ตอนนี้ก็รู้สึกขึ้นมาจริงๆ ว่ามันเสียใจเอามากๆ

"ท่านพี่เชิน..."

นางยังคิดจะอ้อนวอน แต่ฟู่จิ้นเชินก็ไม่เหลือบตามอง ความเย็นชาในสายตานั่นทำให้นางพูดคำด้านหลังไม่ออก

"แม่นางจู"

ฟู่จาวหนิงเดินเข้ามา ยื่นมือมาเกี่ยวผมทิ้งถูกลมพันจนยุ่งเหยิงไปเกี่ยวหลังหู เข้าประชิดตัวนางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

"เจ้ารีบไปเถอะ ไม่เช่นนั้น ข้าจะใช้เข็มแทงเจ้าเสีย เจ้าอย่าคิดว่าเข็มของข้าทำได้แค่รักษาคนนะ อันที่จริงมันก็ทำร้ายคนได้ด้วย"

"ท่าน ข้า..."

จูเฉียนเฉี่ยนตกตะลึงถลึงตาโต

อยู่ในเมืองเจ้อมาตั้งนาน ฟู่จาวหนิงไม่เคยเย็นชาโหดร้ายใส่นางแบบนี้ แต่ตอนนี้ เสียงแผ่วเบาของฟู่จาวหนิงนี่ มันเหมือนกับสายตาเมื่อครู่ของฟู่จิ้นเชินไม่ผิดเพี้ยน

พ่อลูกทั้งสองคนตอนนี้แทบจะให้ความรู้สึกแบบเดียวกันกับจูเฉียนเฉี่ยน

นางยิ้มไม่ออกแล้ว

"ใต้เท้าอันเองก็ไม่แน่ว่าจะยินดีต้องรับแม่นางจูที่จู่ๆ ก็จะบุกเข้าจวนตระกูลอันด้วย ถึงอย่างไรองค์หญิงหนานอี๋ก็อยู่ด้วยนะ ดังนั้น เฉินซาน เจ้าพาแม่นางไปหาโรงเตี๊ยมแล้วพักเถอะ จากนั้นค่อยไปส่งข่าวกับใต้เท้าอัน ส่วนใต้เท้าอันจะรับหรือไม่รับ พวกเราไม่ต้องไปสนใจ"

ฟู่จาวหนิงยืนตรง ถอยออกไปสองก้าว ยิ้มเจิดจ้าให้กับจูเฉียนเฉี่ยน

"เชิญแม่นางจู"

คนมาถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเขาช่วยหาโรงเตี๊ยมให้พัก ก็ถือว่าให้หน้าผู้บริหารท้องถิ่นโหยวแล้ว