บทที่ 1912

มองไปทางเซียวหลันยวนหมายความว่ายังไง? คือจะให้เขาเป็นคนตัดสินใจ ว่าจะให้นางสละกำไลวงนี้ให้หรือเปล่าหรือ?

อันที่จริงพวกเขายังไม่ได้จ่ายเงิน แต่ตอนนี้กำลังอยู่บนข้อมือนางนะ ต่างหูคู่นั้นก็อยู่บนมือนาง

ฟู่จาวหนิงไม่มีนิสัยสละของที่ชอบให้ใครมาแต่ไหนแต่ไร

ในเมื่อลวี่กั่วมองไปทางเซียวหลันยวน เช่นนั้นนางก็ยังไม่ต้องพูดอะไร

"ท่านน้าเฉิงกำลังหากำแพงหยกดาราหรือ?" เซียวหลันยวนมองไปทางท่านน้าเฉิง

ท่านน้าเฉิงพยักหน้า "ใช่แล้ว หามานานมาก ก่อนหน้านี้หาข่าวได้ว่ามีคนได้หยกดารามาก้อนหนึ่ง เดิมทีจะหาหยกดาราก้อนนั้นแล้วเอามาให้ยายซาตีกำไลให้ คิดไม่ถึงว่าพอถามไปถามมา ถึงรู้ว่าหยกดาราก้อนนั้นเป็นยายซานี่เองที่ได้มา"

ตาซายังนั่งถักเชือกต่อไปในที่ของเขา เหมือนไม่ได้สนใจกับบทสนทนาของพวกเขาเลย แต่ประโยคที่พูดเมื่อครู่ก็เหมือนเล่าเรื่องจบไปแล้ว ที่เหลือก็ให้พวกเขาจัดการกันเอง

ฟู่จาวหนิงจึงฟังออกถึงความไม่ธรรมดาของสามีภรรยาซา พูดเช่นนี้คือหยกดาราตงฉิงนั้นหายากมากจริงๆ หากันไปหากันมาก็ปรากฏมาแค่ก้อนเดียว

แล้วก้อนนี้ก็ถูกยายซาตีเป็นกำไลกับต่างหู่คู่หนึ่งไปแล้ว

"หยกดาราตงฉิงยังมีประโยชน์อีกอย่าง คือถ้าเลือดลมแต่กำเนิดไม่เพียงพอ คนที่จู่ๆ มือเย็นเท้าเย็นสวมเข้าไป ก็จะทำให้เลือดลมอุ่นขึ้นมา กลางคืนจะหลับสบาย"

ลวี่กั่วตอนนี้จึงเอ่ยมาอีก "ท่านอ๋อง ท่านเองก็รู้ว่าฮูหยินของพกวเรามีอาการไม่สบายเช่นนี้มาโดยตลอด ก่อนหน้านี้เจ้ายอดเขาก็ยังเชิญหมอเทวดาซุนกับหมอเทวดาเหยามาช่วยดูอาการให้นาง แต่ก็ไม่มีผลลัพธ์อะไร เจ้าหุบเขาบอกว่า ถ้าได้หยกดาราตงฉิงมา จะมีประโยชน์กับฮูหยินมากที่สุด"

ฟู่จาวหนิงไม่สงสัยคำพูดของพวกเขา เพราะเมื่อครู่ที่นางสวมกำไลไปพักหนึ่งก็สัมผัสได้แล้ว

นี่น่าจะเป็นหยกร้อนชนิดหนึ่ง แต่เป็นชนิดพิเศษที่สุดของหยกร้อน

นางไม่รู้กระทั่งมูลค่าราคา

แต่ว่า จนถึงตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็ยังไม่ได้พูดอะไรต่อมา

"ฮูหยินหลายวันก่อนตอนที่ไปหาผลหิมะให้เจ้ายอดเขาโดนลมหนาวจนเป็นหวัด ร่างกายมีอาการขึ้นมาบ้างแล้ว พอตกกลางคืนมือเท้าจะเย็นเฉียบจนนอนไม่หลับ ดังนั้นพวกเราไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตามหากำไลหยกดารานี้ให้พบ"