บทที่ 1915

ตอนที่ยายซาแนะนำ ฟู่จาวหนิงก็มองกล่องใบนี้อย่างละเอียด ขนาดใหญ่ประมาณฝ่ามือนาง พอลองดมก็มีกลิ่นไม้พิเศษชนิดหนึ่ง

น้ำหนักเบา ไม่ได้หนักเหมือนพวกอัญมณีหรือโลหะ

"ไม้ชนิดนี้ไม่กลัวบวมน้ำไม่กลัวไฟเผา ยิ่งไปกว่านั้นยังแตกยากมาก ก็แค่เล็กไปหน่อย ไม่มีทางเลือก ใหญ่หน่อยก็ไม่มีแล้ว" ยายซาเอ่ยขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน

นี่ยังไม่ได้เปิดดูเลยว่าของขวัญด้านในคืออะไร เอาแค่กล่องเล็กใบนี้ก็ทำให้นางรู้สึกว่าล้ำค่ามากแล้ว

ถ้านางจะใช้มันเพือเก็บยาลูกลอนก็พอได้อยู่ ใช้กระดาษมันห่อไว้หน่อยก็ได้แล้ว

เล็กกะทัดรัดแล้วยังมีโซ่ค้องด้วย

"ิส่งนี้ก็เป็นของล้กค่า" นางเอ่ยขึ้น

ยายซาส่ายหัว "สิ่งนี้ไม่ได้ล้ำค่า ข้าไม่ใช่บอกว่าทำจากเศษวัสดุหรือ?"

นางบอกว่าเป็นเศษวัสดุ ฟู่จาวหนิงไม่กล้าคิดแบบนั้นจริง ต่อให้เดิมทีเป็นแค่เศษวัสดุก็ตาม ถูกนางตีเป็นกล่องใบเล็กพกไปมาได้ใบหนึ่งแบบนี้ ก็ถือว่าไม่ใช่มูลค่าของเศษวัสดุแล้ว

"พระชายาเปิดออกดูสิ"

ฟู่จาวหนิงเปิดกล่องใบเล็ก

กล่องใบเล็กแค่นี้ นางไม่รู้ว่าสิ่งที่ใส่อยู่ด้านในจะเป็นอะไร

หลังจากเปิดออก กระดุมเล็กที่ดูประณีตมากๆ ชิ้นหนึ่งวางอยู่ด้านใน กระดุมนี้แตกต่างจากกระดุมจานที่คุ้นเคยในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง

สิ่งนี้กลับยิ่งทำให้ฟู่จาวหนิงคุ้นเคย เพราะมองแล้วเหมือนเข็มกลัดโลหะ

ทำจากเงิน น้ำหนักเบา พื้นผิวมีลวดลายสลักดอกไม้ที่ซับซ้อน ลายดอกไม้ประณีตสุดๆ ตรงกล้าอัญมณีสีดำที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเอาไว้ เปล่งประกายมืดทึม มีแสงรางๆ อยู่

พอพลิกกลับมา ด้านหลังเป็นขาที่หนีบซ้ายขวาได้ชิ้นหนึ่ง กดลงไปดังแป๊กก็จะหนีบแน่น

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าสิ่งนี้คล้ายกับกระดุมชายเสื้อโบราณ ไม่ใช่แค่โบราณ แต่ยังดูหรูหรา เป็นความมีระดับแบบชนชั้นสูงที่เรียบง่าย