บทที่ 1917

"หนึ่งพวงหนึ่งร้อยตำลึง สิ่งนี้มีฤทธิ์กระตุ้นให้สดชื่นตื่นตัว ไม่ต้องกลัวอากาศเป็นพิษด้วย และยังป้องกันยุงแมลงกัดต่อย ถ้าหากไม่ใช่ไฟเผา หนึ่งพวกสามารถสวมไว้ได้ประมาณครึ่งปี พอผ่านไปสีของมันจะค่อยๆ เข้มขึ้น จนตอนที่มันเปลี่ยนเป็นสีเทาก็จะหมดประสิทธิภาพทางยาแล้ว"

ยายซาพอแนะนำจบ ฟู่จาวหนิงจึงรู้ว่าที่ตนเองเดาไว้ก่อนหน้านี้ถูกต้อง "นี่คือหญ้าสั่นไหวนี่เอง"

ก่อนหน้านี้นางไม่เคยนึกถึงหญ้าชนิดนี้เลย แต่ก็คอยสนใจมันอยู่ตลอด รู้สึกว่าค่อนข้างพิเศษ

พอได้ยินยายซาแนะนำ นางจึงนึกอะไรออกขึ้นมา นี่เป็นหญ้าสมุนไพรล้ำค่าชนิดหนึ่งที่อาจารย์เคยบอกกับนาง

บอกว่าหายากมาก คิดไม่ถึงว่าจะได้มาเห็นที่นี่

ยิ่งไปกว่านั้นดูแล้ว ในมือของตาซาก็มีอยู่ไม่น้อยเลย ไม่อย่างนั้นจะนำมาถักเป็นเชือกข้อมือได้หรือ?

"ยายซาชอบเจ้าจริงๆ หนิงหนิง" เซียวหลันยวนยิ้มขึ้นมา "เชือกข้อมือนี้ ก่นอหน้านี้พวกเขาขายกันพวงชะสองร้อยตำลึงเลยนะ"

สองร้อยตำลึง ก็ไม่ถูกจริงๆ

แม้ว่าหญ้าสั่นไหวจะพบได้ยาก ถักเป็นเชือกข้อมือแล้วดูสวยเป็นพิเศษ แต่ถ้าจะบอกว่าไล่แมลงเลี่ยงอากาศพิษ ก็ยังมีวัตถุดิบยาอื่นที่มาแทนที่ได้

แต่ว่า คิดว่าคงมีคนที่มีเงินอยากซื้ออยู่ ถึงอย่างไรบางครั้งความหายาก็เป็นสิ่งที่แสดงถึงฐานะทางสังคม

"เช่นนั้นก็คิดที่สองร้อยตำลึงเถิด" ฟู่จาวหนิงหยิบตั๋วเงินใบหนึ่งออกมา หนึ่งพันตำลึงพอดี "ข้าเองก็ได้รับของขวัญที่ท่านยายซาตั้งใจทำขนาดนั้นมาแล้ว ตอนนี้คงมาเอาเปรียบไม่ได้"

"เช่นนั้นก็ตามที่พระชายาว่าเลย" ยายซาไม่ได้ปฏิเสธนาง รับตั๋วเงินใบนั้นมา

"หลังจากนี้ถ้ามีโอกาสจะแวะมาใหม่ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"

ฟู่จาวหนิงเก็บเชือกข้อมือ หมุนตัวเดินออกประตูไป

"หนิงหนิง?"

เซียวหลันยวนงงหน่อยๆ ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สึกว่าอารมณ์ของฟู่จาวหนิงเหมือนจะผิดปกติไปแล้ว