บทที่ 1920

"เรื่องเมื่อสองวันนี้เอง"

เรื่องเมื่อสองวัน นั่นก็คือหลังจากที่หยวนอี้กลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว

"ว่ากันว่าคุณชายหยวนบาดเจ็บหนักมาก น่าจะเพราะบาดเจ็บหนักจึงออกมาไม่ได้" ฟู่จาวหนิงบอก

"เขาบาดเจ็บหรือ?"

ผู้อาวุโสจี้รู้สึกเกินคาด "ทูตแคว้นหมิ่นบาดเจ็บ นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ ทำไมไม่เห็นได้ยินมาก่อนเลย?"

"ท่านอาจารย์ เรื่องนี้กลับไปข้าจะเล่าให้ท่านฟัง พวกเราไม่ยืนบนถนนคุยเรื่องนี้" ต่งฮ่วนจือเตือนขึ้น

เดี๋ยวจะถูกคนได้ยินเอา กลายเป็นหาเรื่องมาใส่ตัว

"ใครอยากจะพูดถึงเขากัน" ผู้อาวุโสจี้ฮึดฮัด ชี้ไปยังห่อใหญ่ที่ต่งฮ่วนจือถืออยู่ "ข้าบอกแล้วไม่ให้เจ้าซื้อ เจ้าก็ยังจะเอาให้ได้ หน้าตาพันธมิตรโอสถเราจะไปแขวนไว้ตรงไหนกันล่ะทีนี้?"

ใครไม่รู้บ้างว่าพันธมิตรโอสถกับโรงยาทงฝูไม่กินเส้นกัน ตอนนี้เขาเป็นผู้จัดการใหญ่คนหนึ่งของพันธมิตรโอสถ วิ่งแจ้นมาซื้อของถึงบ้านของอีกฝ่ย ถ้าลือกันออกไป เจ้าซือถูนั่นไม่ขำฟันหักหรือ?

ต่งฮ่วนจือเองก็จนใจ "ท่านอาจารย์ เมื่อครู่ข้าไม่ใช่ให้คนเข้าไปซื้อแทนหรือไรกัน? ท่านเป็นคนบอกเองว่าให้ตามเข้าไปดู ว่าซื้อมาจากในโรงยาทงฝูแน่ไหม"

เดิมทีพวกเขาก็อยู่ห่างออกมาหน่อย พอซื้อเสร็จก็ยังไม่มีใครรู้

ผลลัพธ์คือผู้อาวุโสจี้ดันไม่อยากจะหลบๆ ซ่อนๆ ไปยืนรออยู่หน้าร้านเขาเสียอย่างนั้น แต่ตอนนี้ดันมาโทษเขาว่าทำขายหน้าพันธมิตรโอสถ

คนเรานี่นะ พออายุมากแล้วก็เหมือนเด็กน้อยอย่างไรอย่างนั้น

"ไปๆๆ กลับไปค่อยว่ากัน"

ผู้อาวุโสจี้พูดไปด้วย พลางสวมเชือกข้อมือเส้นนั้นไปบนข้อมือ ฟู่จาวหนิงช่วยเขาผูกให้

หลังจากสวมเสร็จ ผู้อาวุโสจี้ยังยกขึ้นชื่นชมอยู่พักหนึ่ง ดูภูมิอกภูมิใจ

"ยังดีที่ศิษย์น้องหญิงของเจ้าส่งของขวัญให้ อารมณ์ดีขึ้นมาเยอะเลย อีกเดี๋ยวข้าจะใส่กลับไปให้เจ้าพันธมิตรดู ศิษย์ของเขาไม่มีใครเคยส่งของขวัญที่ดูใส่ใจแบบนี้ให้มาก่อนเลย"

ต่งฮ่วนจือหัวเราะขึ้นมา