บทที่ 1925

"ถูกต้อง" ไป๋หู่ตอบ "ถ้าหากฮูหยินเฉิงไม่ชินกับหญ้าผืนนี้จริงๆ เช่นนั้นก็ถอยออกไปอยู่ที่เรือนแขกเถิด ที่นั่นจัดการไว้ดีแล้ว ไม่มีหญ้าวัชพืช"

เฝิ่นซิงกับหงจั๋วทั้งสองคนยืนอยู่ที่มุมหนึ่งด้านหลัง ส่งสายตาชื่นชมให้กับไป๋หู่

ในที่สุดก็มีคนพูดความในใจของพวกนางออกมาแล้ว!

พวกนางไม่เข้าใจ ทำไมต้องเข้ามาอยู่ในเรือนเจียนเจียให้ได้? ถ้าจะพักก็พักไปสิ ทไมต้องมาขุดหญ้าเฝิ่นซิงออกด้วย?

เฝิ่นซิงตอนที่ได้ยินฟู่จาวหนิงบอกว่าให้ปล่อยหญ้าเฝิ่นซิงผืนนี้ไว้ยังดีใจมากอยู่เลย เพราะชื่อของนางก็ตั้งมาจากหญ้าเฝิ่นซิงนี่ นางชอบหญ้าเฝิ่นซิงมาก

ตอนนี้ฮูหยินเฉิงคิดจะขุดหญ้าผืนนี้ออกไปให้ได้ เฝิ่นซิงรู้สึกเสียใจยิ่งกว่าใคร

แต่นางสองคนก็ไม่มีคุณสมบัติจะพูดอะไร

"เจ้าเองก็ไม่ใช่องครักษ์ของจวนอ๋อง ทำไมถึงต้องมาสนใจเรื่องที่นี่ด้วย?" ลวี่กั่วย้อนถามไป๋หู่

"ข้าติดตามคุณหนูของข้ามา คุณหนูของข้า ตอนนี้คือนายหญิงของจวนอ๋องเจวี้ยน เช่นนั้นข้าเองก็สามารถพูดในฝั่งของจวนอ๋องได้"

ไป๋หู่ไม่ไว้หน้าลวี่กั่วเลย "อย่างน้อยถ้าจะพูดเรื่องความใกล้ชิด ข้าก็ยังเป็นคนในจวนมากกว่าเจ้าเสียอีก"

ลวี่กั่วถูกคำนี้ของเขากระตุ้นขึ้นมาแล้ว

หลังจากเข้ามาในจวนอ๋องเจวี้ยน เพราะการให้ความสำคัญต่อฮูหยินเฉิงจากอ๋องเจวี้ยน ลวี่กั่วจึงเข้าใจผิดขึ้นมาว่าตนเองเป็นคนในจวน

พอนางเห็นหงจั๋วเฝิ่นซิง ตัวเองก็รู้สึกเหมือนมีฐานะสูงกว่าพวกนาง

กระทั่งว่า นางยังถามถึงไป๋ซวงจินเสวี่ยอีก ก่อนหน้านี้ลวี่กั่วเคยเห็นสาวใช้ในจวนอ๋องเจวี้ยนแค่พวกนางสองคน สองคนนั้นมักจะแสดงท่าทีหยิ่งยโสต่อหน้านางเสมอ ตอนนี้นางอยากจะเจอพวกนางมาก ให้พวกนางได้เห็น ว่าในสายตาของอ๋องเจวี้ยน นางมีความสำคัญมากกว่า

น่าเสียดาย สองคนนั้นตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว ถามเฝิ่นซิงพวกนางก็ไม่บอก

"เจ้าอย่าให้เกินไปนัก!"

ลวี่กั่วเหมือนถูกเหยียบเท้า กระเด้งตัวขึ้นมาแล้ว

"ข้าเกินไปตรงไหน? หรือว่าที่ข้าปกป้องสิ่งของคุณหนูข้าคือการทำเกินไป? หรือว่าคนที่จะมาเป็นแขก จะทำตัวไม่มีมารยาทแบบนี้ได้?"

ผู้ดูแลเหงื่อแตก ยื่นมือไปดึงไป๋หู่