บทที่ 1927

ไป๋หู่ไม่รู้ว่าเดิมทีลวี่กั่วเป็นคนแบบไหน แต่ว่า...

"ข้าไม่คิดแบบนั้น" เขาเอ่ยขึ้น

เขาไม่รู้สึกว่าฮูหยินเฉิงเอ็นดูลวี่กั่วจนเสียคน ไม่เช่นนั้น ฮูหยินเฉิงไม่มีทางเอาแต่เงียบอยู่ตลอดแน่

หรือก็คือ ลวี่กั่วน่าจะเป็นกระบอกเสียงและหมากเดินที่ฮูหยินเฉิงชุบเลี้ยงขึ้นมากระมัง

ไป๋หู่ก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นพวกพวกเสือสิงห์กระทิงแรดในตระกูลเสิ่นมาไม่น้อย เขากลับรู้สึกว่า ถ้าไม่ใช่ว่าแต่ก่อนอ๋องเจวี้ยนลี้ไปอยู่แต่บนยอดเขาโยวชิง ไม่ค่อยได้พบผู้คน ก็อาจเพราะใช้แต่วิธีการที่ตรงไปตรงมา ง่ายๆ หยาบกระด้าง ดังนั้นคนเหล่านี้ที่ติดตามอ๋องเจวี้ยน จึงไม่ค่อยได้เห็นวิธีการเหล่านี้เท่าไร

โดยเฉพาะอ๋องเจวี้ยนที่ข้างกายมีหญิงสาวน้อย เขาไม่รู้ว่าอะไรคือการแย่งชิงกันระหว่างหญิงสาวกระมัง?

พวกในวังหลังนั่น ถึงอย่างไรตอนนั้นอ๋องเจวี้ยนก็ยังเด็กมา ยังมีความทรงจำไม่ลึกเท่าไร

ผู้ดูแลตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าอ๋องเจวี้ยน

เซียวหลันยวนเหลือบตาขึ้นมองเขา พู่กันในมือยังไม่หยุด เขียนจดหมายถึงหลานหรงต่อไป

"มีอะไร?"

"ท่านอ๋อง เป็นแบบนี้ขอรับ..." ผู้ดูแลกดเสียงต่อ เล่าเรื่องราวออกมา

เซียวหลันยวนพอได้ยินพู่กันก็ชะงักไป

"ท่านน้าเฉิงคิดจะถอนหญ้าเรือนเจียนเจียออกหรือ?"

"ขอรับ หญ้าเฝิ่นซิงผืนน้อยที่อยู่ทางซ้ายของเรือนขอรับ"

"เจ้าไปบอกนาง ว่าของในเรือนก็ไม่ต้องแตะต้อง" เซียวหลันยวนเขียนจดหมายต่อ พลางบอกว่า "เรือนนั้นข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้จาวหนิงให้สาวใช้คอยจัดการไว้ หญ้าผืนนั้นเองก็ปล่อยไว้ด้วย น่าจะเป็นความต้องการของนาง"

เซียวหลันยวนพอได้ยินเรื่องนี้ ก็เข้าใจว่าเป็นเช่นนี้

เป็นเรือนที่ฟู่จาวหนิงเคยอยู่ จะไปแตะต้องซี้ซั้วไม่ได้

"แต่ว่า แม่นางลวี่กั่วบอกว่า ฮูหยินเฉิงรู้สึกว่าตัวตนหญ้าผืนนั้นทำให้เรือนดูรกร้าง อยากจะขุดออกแล้วปลูกเบญจมาศแทน"

" ข้าเองก็จำได้ว่าท่านน้าเฉิงชอบดอกเบญจมาศ" เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็นึกเรื่องนี้ออก "เจ้าบอกว่านั่นเป็นหญ้าเฝิ่นซิงหรือ?"

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสังเกต ไม่เคยไปดูแลหญ้าผืนนั้น