บทที่ 1934

ฮูหยินเฉิงหน้าเปลี่ยนสี

แม่สามีของนาง นั่นคือพระสนมที่ไท่ซ่างหวงรักที่สุดนะ มาถามแบบนี้มันหมิ่นเหม่ไปแล้ว นางกล้ามาเป็นตำแหน่งนั้นที่ไหน!

"พระชายาระวังคำพูดด้วย"

"หนิงหนิง..." เซียวหลันยวนเองก็ไม่คิดว่าฟู่จาวหนิงจะพูดไม่เกรงใจออกมาทันทีแบบนี้

พอประโยคนี้ออกมา ฮูหยินเฉิงอับอายถึงที่สุด

เดิมทีเขาคิดจะบอกฟู่จาวหนิงว่า ให้เขาตักเตือนฮูหยินเฉิงเอง ให้ฟู่จาวหนิงไม่ต้องโมโห

แต่ตอนที่เสียงของเขากับประโยคที่ว่า 'พระชายาระวังคำพูดด้วย' ของฮูหยินเฉิงออกมาพร้อมกัน ทำหใ้คนรู้สึกว่าเขากับฮูหยินเฉิงยืนอยู่ฝั่งเดียวกัน ตอนนี้เหมืนอกำลังตำหนิฟู่จาวหนิงอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็มีความรู้สึกนี้จริงๆ

นางรู้สึกรำคาญ ลุกขึ้นยืน

"ได้ พวกท่านกินไปแล้วกัน"

พูดจบนางก็หมุนตัวเดินออกไป

"หนิงหนิง เจ้ารอก่อน"

เซียวหลันยวนคิดจะตามออกไป ฮูหยินเฉิงยื่นมือมาดึงชายเสื้อเขาไว้

นางหน้าขาวซีด โงนเงนเหมือนจะล้ม

"อายวน นาง นางหมายความว่ายังไง? นางรุนแรงแบบนี้มาตลอดหรือ? ข้า..."

พูดจบเบื้องหน้านางก็มืดดับไป

"ท่านน้าเฉิง!"

เซียวหลันยวนแยกออกระหว่างแกล้งเป็นลมกับเป็นลมจริง

ฮูหยินเฉิงเป็นลมไปจริงๆ โมโหจนขึ้นสมองเป็นลมไป