บทที่ 1948

นางกลับจวนตระกูลฟู่มาตั้งนานแล้ว แต่เซียวหลันยวนกลับไม่ตามมา

ฟู่จิ้นเชินจับการกระทำของนางออก ใจก็คิดขึ้นมาและเดาออก ในใจเขาเองก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจนักเช่นกัน

"ในเมื่อตัดสินใจว่าจะไม่สนใจแล้ว เช่นนั้นก็อย่าคิดมากเลย พักผ่อนไวไว เอากำลังให้เต็มที่" เขาเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า ยืนขึ้นมา

"เช่นนั้นข้ากลับห้องก่อนแล้ว ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านก็พักผ่อนไวไว ไม่ต้องกังวลแทนข้าหรอก ข้าเองก็เก่งอยู่นะ"

นางโบกไม้โบกมือ เดินออกประตูไป

มองแผ่นหลังนาง เสิ่นเชี่ยวก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา แต่ก็เอ่ยอย่างกังวลกับสามีว่า "ท่านสามี ท่านได้ยินไหม? ตอนนี้จาวหนิงเรียกพวกเราว่าพ่อแม่ได้แบบไม่ตะขิดตะขวงใจแล้ว ท่านว่านางตอนนี้ยอมรับพวกเราลึกๆ ในใจแล้วหรือยัง?"

"ใช่สิ ลูกสาวเป็นคนที่มีจุดยืน ถ้าหากไม่ยอมรับ นางไม่มีทางเรียกเราว่าพ่อกับแม่หรอก ในเมื่อนางเรียกแล้ว ก็คือปล่อยเรื่องในอดีตพวกเราและเริ่มต้นใหม่แล้ว หลังจากนี้พวกเราก็ชดเชยให้นางดีดีกก็พอ เจ้าเองก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วย หลังจากนี้ถ้านางมีลูก แล้วข้างกายมีแม่อยู่ด้วยจึงจะดูแลได้เหมาะสม"

การเติบโตของจาวหนิงก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วย หลังจากนี้ห้ามขาดอีกแล้ว

เสิ่นเชี่ยวพยักหน้า "เรื่องนี้ข้ารู้ และไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนจะคิดอย่างไร เขาทำไมถึงไม่มารับจาวหนิงกัน?"

นางกังวลจุดนี้ ไม่รู้ว่าพวกเขาสามีภรรยาทะเลาะกันหนักข้อหรือเปล่า

"เขาไม่มา สาเหตุหลักๆ น่าจะมีคนกำลังก่อเรื่องอยู่"

แววตาฟู่จิ้นเชินมีความอึมครึมขึ้นมา

คุณชายใหญ่ฟู่ที่จดจำความแค้น เอาความแค้นไปลงที่ฮูหยินเฉิง

อ๋องเจวี้ยนไม่เข้ามารับจาวหนิง จะต้องถูกคนพันแข้งพันขาไว้แน่นอน

เขาจดหนี้กับฮูหยินเฉิงไว้หนึ่งกระทง แต่เขารู้สึกว่า เซียวหลันยวนในด้านนี้ยังมีช่องให้พัฒนาได้ ถึงตอนนั้นเขาต้องหาโอกาสไปคุยกับเขาเสียหน่อย

ที่จวนอ๋องเจวี้ยน เซียวหลันยวนถูกพันแข้งพันขาไว้จริงๆ

ฮูหยินเฉิงบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเขา บอกเล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในยอดเขาโยวชิง ช่วงที่เขาจากไปสองปีนี้ และคำพูดบางส่วนที่เจ้าอารามพูดไว้