บทที่ 1950

"เจ้าบอกข้าหน่อย เพราะอะไรกัน? นางโกรธจุดไหนมากที่สุด?" เซียวหลันยวนถาม

เสี่ยวเยว่นิ่งงันไปแล้ว

ขนาดคุณหนูยังไม่อยากพูดเรื่องแย่ๆ ของฮูหยินเฉิงต่อหน้าเขา แล้วนางที่เป็นสาวใช้พูดได้ไหม?

ถ้าเผื่อนางพูดอะไรไม่ดีออกไป แล้วไปพังเรื่องของคุณหนูขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน?

"ท่านอ๋องลองคิดดูเองดีไหมเจ้าคะ? คุณหนูเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผล" เสี่ยวเยว่ตัดสินใจไม่พูดอะไร

เซียวหลันยวนกลับไปแบบไม่ได้อะไร

ถึงแม้อยากจะปลุกฟู่จาวหนิงลุกขึ้นมาคุยกันให้ชัดเจน แต่สุดท้ายก็ไม่อยากจะไปปลุกนาง

เขาทำได้แค่กลับไปทางเดิมอย่างเซื่องซึม

พอเขาออกไปแล้ว เสี่ยวเยว่จึงกลับห้องไปนอนอย่างวางใจ

เซียวหลันยวนหลังจากกลับไปก็นอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นมาเขียนหนังสือ

กว่าฟ้าจะสาง เขาจึงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หิ้วตะกร้าผลไม้ใบหนึ่งเตรียมไปที่จวนตระกูลฟู่ เขาจะรีบไปให้ทันอาหารเช้าบ้านตระกูลฟู่

แต่ว่าพอเขาออกจากประตูเรือน ก็เห็นลวี่กั่วประคองฮูหยินเฉิงเข้ามาแล้ว

เซียวหลันยวนมองสีท้องฟ้า เช้าขนาดนี้เชียว?

ตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก น้ำค้างยามเช้ายังไม่หายไปเลย

"อายวน ข้ารู้ว่าเจ้าตื่นเช้าขนาดนี้" ฮูหยินเฉิงพอเห็นเซียวหลันยวน ก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาออกมาทันที "เจ้าเป็นเหมือนสมัยก่อนเลย ขอบฟ้าเพิ่งมีแสงขาวก็ตื่นขึ้นมาแล้ว นิสัยนี้ยังแก้ไม่ได้หรือ?"

"ท่านน้าเฉิง หลับสบายดีไหม?" เซียวหลันยวนเอาตะกร้าผลไม้ส่งไปให้ชิงอี

"ไม่รู้เพราะอะไรเอาแต่ฝันถึงเรื่องในอดีต แต่ข้าก็ตั้งใจตื่นเช้ามากินข้าวเช้ากับเจ้าโดยเฉพาะ" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้น "ไม่ได้กินข้าวเช้ากับเจ้ามาหลายปีแล้ว ข้าต้องมาช่วยเจ้าอารามดูเสียหน่อย ว่าข้าวเช้าที่เขาบอกว่าสำคัญมากที่สุด ตอนนี้เจ้ากินอยู่หรือเปล่า กลับไปถ้าเขาถาม ข้าจะได้บอกได้"

ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้นมาแบบทีเล่นทีจริง

ลวี่กั่วเอ่ยตามมาว่า "ท่านอ๋อง ฮูหยินของเข้าลุกขึ้นมาหนึ่งชั่วยามแล้ว นางทำบะหมี่ไก่ฉีกที่ท่านตอนเด็กๆ ชอบกินมากที่สุดในอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นมาให้ ตัวบะหมี่นางก็ทำเองด้วย"

เซียวหลันยวนชะงักไป