บทที่ 1953

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าการเอายาสีฟันออกขายไม่มีปัญหาอะไรเลย

หลังจากล้างหน้าล้างตาดีแล้วนางก็เตรียมออกไปยืดเส้นยืดสายหน่อย จากนั้นค่อยไปคุยเรื่องนี้กับฟู่จิ้นเชิน นางจะไปยอดเขาโยวชิงอยู่แล้วด้วย ดูว่าวันนี้จะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยได้ไหม

บ้านตระกูลฟู่ถ้าหากไม่มีรายรับอยู่ตลอด นี่ก็ไม่ไหวอยู่นะ

ก่อนหน้านี้ค่าใช้จ่ายของตระกูลฟู่นางเป็นคนออก นางคิดว่าฟู่จิ้นเชินคงคิดหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้อยู่ตลอด ดังนั้นควรรีบทำอย่ารอช้า

หลังจากฝึกมวยชุดเล็กๆ เสร็จ ฟู่จาวหนิงก็ไปที่โถงหน้า

ส่วนประตูใหญ่บ้านตระกูลฟู่เปิดอยู่ และมองเห็นรถม้าของจวนอ๋องเจวี้ยนได้พอดี

คนเฝ้าประตูรีบเข้าไปคารวะ และหลังจากที่อ๋องเจวี้ยนลงจากรถม้า บนรถม้าก็มีคนเดินลงมาอีกสองคน

พอเห็นฮูหยินที่ไม่รู้จัก คนเฝ้าประตูบ้านตระกูลฟู่ก็นิ่งไป

"ท่านผู้เฒ่าตื่นหรือยัง?"

"เรียนท่านอ๋อง ท่านผู้เฒ่าของเราลุกขึ้นมารำไทเก็กไปชุดหนึ่งแล้วขอรับ" คนเฝ้าประตูเอ่ยตอบ

ขณะเดียวกันก็อดมองไปทางฮูหยินเฉิงไม่ได้

"งั้นข้าเข้าไปเองเลยนะ"

เซียวหลันยวนยกเท้าเข้าประตูใหญ่ไป

ชิงอีหันไปมองฮูหยินเฉิง "เชิญฮูหยิน"

ลวี่กั่วตามอยู่ข้างกายฮูหยินเฉิง เอ่ยขึ้นเสียงเล็ก "ฮูหยิน ท่านอ๋องทำไมไม่ให้ท่านเข้าไปก่อนล่ะ? เช่นนี้ไม่ใช่ว่ามองข้ามท่านหรอกหรือ?"

"อย่าพูดไร้สาระ เขาคืออ๋องเจวี้ยนนะ" ฮูหยินเฉิงตำหนินางไปทีหนึ่ง มองแผ่นหลังเซียวหลันยวน "ยิ่งไปกว่านั้นเขาเดินเข้าไปก่อนมันผิดตรงไหน? พวกเราเป็นแขกนะ ที่นี่คือบ้านพ่อตาแม่ยายเขา"

"อย่างนั้นก็ต้องช่วยกันต้อนรับเราสิ? ไมกลัวฮูหยินจะกลืนไม่เข้าคายไม่อกหรือ?" ลวี่กั่วเอ่ยขึ้น

ฮูหยินเฉิงถลึงตาใส่นาง ใช้สายตาบอกนางว่าเลิกพูดได้แล้ว

กำลังภายในของเซียวหลันยวนลึกล้ำขนาดนั้น ต้องได้ยินคำที่นางพูดแน่ๆ ถ้ายังพูดต่อ เขาจะยิ่งโกรธขึ้นไปอีก