บทที่ 2002

"ข้าขอตัวก่อน อ๋องเจวี้ยน ไว้ว่างแล้วค่อยคุยกัน" ถังอู๋เจวี้ยนบอก เดินผ่านข้างตัวเซียวหลันยวนไป

เซียวหลันยวนหรี่ตามองแผ่นหลังเขา กลิ่นอายเย็นชาลงมา

จนตอนที่ถังอู๋เจวี้ยนเข้าประตูอารามโยวชิงไป เขาจึงคลายมือที่กดท้ายทอยฟู่จาวหนิงไว้ออก

ฟู่จาวหนิงถอยออกมาจากในอกของเขาทันที ถลึงตามองเขาเคืองๆ

"เซียวหลันยวนท่านคิดจะให้ข้าขาดใจตายหรือไรกัน?"

ตอนแรกสุดเขาไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา ทำไมจู่ๆ ก็มาทำตัวไร้เดียงสาแบบนี้?

"ทำไมเจ้าถึงขึ้นเขามาพร้อมกับเขา?" เซียวหลันยวนถาม

"ก็ไม่ใช่เพราะท่านขึ้นมาก่อนหรือไงกัน? ไม่อย่างนั้นเขาก็ขึ้นมาพร้อมพวกเราสองคนแล้ว" ฟู่จาวหนิงเน้นหนักคำว่า ‘เราสองคน’

น่าขำซะจริง

ถ้าไม่ใช่เขาหนีมาก่อนคนเดียว จะเหลือนางไว้ให้ขึ้นมากับถังอู๋เจวี้ยนหรือไง? ตอนนี้ยังจะมาหึงหวงอะไรอีก

เซียวหลันยวนมองถนนขึ้นเขาที่ทอดยาวขึ้นมา เดิมทีก่อนหน้านี้เวลาเขามาเองไม่เคยรู้สึกว่าเส้นทางนี้มันยาวมันไกลนักเลย แต่ว่าตอนนี้...

ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้รู้สึกว่ายาวนานนัก เพราะรู้สึกว่าระยะทางแบบนี้ พอที่จะทำให้ถังอู๋เจวี้ยนคุยอะไรกับฟู่จาวหนิงได้มากมาย? สามารถทำให้พวกเขาเข้าใจกันและกันได้มากขึ้น?

"เขาไปเป็นศิษย์พี่ของเจ้าตั้งแต่เมื่อไร? อาจารย์ของเจ้าเป็นคนเขาชิงถงหรือ?" เซียวหลันยวนคิดถึงจุดนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

ใจของเขาดำดิ่งลงไปแล้วจริงๆ

เพราะเป็นแบบนี้ มันก็จะเป็นจริงตามผลลัพธ์ที่เจ้าอารามคำนวณไว้:จาวหนิงวันนี้จะได้เจอกับคนที่พิเศษมากๆ สำหรับนาง

พิเศษ?

คนที่พิเศษมากสำหรับนาง เป็นคนแบบไหน?

อาจารย์ตายไปแล้ว ศิษย์พี่ศิษย์น้องเลยรักใคร่เหมือนครอบครัวหรือ?

ไม่ได้การ เซียวหลันยวนรู้สึกว่าตนเองระงับความหึงหวงในใจนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว กระทั่งยังมีความกังวลที่พูดไม่ออกอีกด้วย

"เรื่องนี้ข้าเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ" ฟู่จาวหนิงเองก็หมดคำจะพูด "ดังนั้นศิษย์พี่คนนี้ข้าเลยไม่ยอมรับเขาแน่นอน"