บทที่ 2020

เสียงของเจ้าอารามดังขึ้นแผ่วเบาข้างหู ทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่เดิมคิดจะร้องด้วยความตกใจกลืนมันกลับลงไป พยายามทำให้ตนเองใจเย็นลงมา

ในเมื่อองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นบอกว่าพวกเขาดูอยู่ได้ เช่นนั้นไม่ดูก็จะเสียโอกาส

ฟู่จาวหนิงดึงเซียวหลันยวนเดินเข้าไปใกล้ๆ ดังนั้นพวกเขาเองก็เห็นตาข่ายระยางเลือดละเอียดบนแท่นหินแล้ว

แรงกดอากาศในถ้ำหินเหมือนจะต่ำลงมาหน่อย จากนั้นแสงก็หม่นลงมา

ท้องฟ้าด้านนอกไม่รู้ทำไมถึงมืดลง ควบเมฆดำขึ้นมาผืนใหญ่

ตาข่ายระยางเลือดบนแท่นหินค่อยๆ ไหลเวียนขึ้นมา จากนั้นลูกปัดหยกเหล่านั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนไหวไปตามราง

สีท้องฟ้ามืดลงกว่าเดิม

เพียงไม่นาน ลูกปัดหยกรอบๆ พวกนั้นก็หมุนวนขึ้นมา

ลูกปัดหยกมากมายขนาดนั้น มีทั้งหมุนเร็วหมุนช้าแตกต่างกันไป ตอนที่หมุนก็เกิดเสียงเสียดสีแตกต่างกันออกมา

ในเสียงเองก็ไม่เหมือนกัน มีทั้งเสียงแซ่กๆๆ มีทั้งเสียงจิ๊กๆๆ มีทั้งเสียงกึกๆๆ ดังเบาแตกต่างกัน แม้จะเป็นเสียงที่เบามา แต่พอมากขนาดนี้ เสียงเล็กๆพอรวมกันขึ้นมา ก็ทำให้คนมองข้ามไปไม่ได้เช่นกัน

ฟู่จาวหนิงมองลูกปัดหยกเหล่านั้น ในใจตกตะลึง

นี่เป็นกลไกที่ละเอียดมาก? หรือว่าเป็นค่ายกลอะไรกันนะ?

เพียงไม่นาน ลูกปัดหยกสีน้ำเงินเม็ดหนึ่งบนแท่นหินก็ค่อยๆ หลุดออกจากแท่นหิน ลอยคว้างขึ้นมากลางอากาศ

ไม่ใช่แค่ลอยเท่านั้น ยังลอยหมุนช้าๆ อยู่ตรงหน้าองค์หญิงใหญ่ด้วย

สายตาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจ้องเขม็งมองลูกปัดหยกที่กำลังหมุนเม็ดนั้นอย่างควบคุมไม่อยู่

รอบด้านในถ้ำมีปราณหมอกทะลักออกมา แต่เพราะความสนใจพวกเขาอยู่บนลูกปัดหยกเม็ดนั้น จึงไม่มีใครสังเกตเห็นชั่วคราว

ตอนที่พอความผิดปกติ ในถ้ำก็ถูกหมอกหนาปกคลุมไปแล้วอย่างสมบูรณ์ ในระดับที่แทบจะมองคนข้างๆ ไม่เห็น

"เสี่ยวฟู่ มาที่นี่หน่อยได้ไหม? มาอยู่ข้างกายข้า"