บทที่ 2039

จานชามที่วางอยู่เต็มโต๊ะพลิกคว่ำหมดแล้ว มีเศษบางส่วนกระเด็ไปถึงธรณีประตูทางนั้นด้วย ทำเอาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่กำลังร้องไห้ชะงักไป เหมือนถูกบีบคอหอยเอาไว้

ตอนนี้ใครก็ไม่ต้องกินแล้วทั้งนั้น

"ข้ายังไม่เคยแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายผมด้วยซ้ำ แล้วจะมายอมให้เจ้ามาใส่ร้ายข้าแบบนี้ได้ยังไง? ความบริสุทธิ์ของชายหนุ่มไม่ถือว่าเป็นความบริสุทธิ์เรอะ?"

พรวด

สถานการณ์นี้จะหัวเราะออกมาก็คงไม่มีมารยาท แต่ถังอู๋เจวี้ยนก็ยังหัวเราะขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว

เขามองอย่างไม่อยากเชื่อไปทางเซียวหลันยวน คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะพูดคำพูดแบบนี้ออกมา

ความบริสุทธิ์ของชายหนุ่ม?

ใบหน้าที่หล่อเหลานี่ของอ๋องเจวี้ยนพูดคำพวกนี้ออกมาได้ยังไงกัน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนิ่งงันไปแล้ว

นางได้ยินอะไรเนี่ย?

ริมฝีปากนางสั่นระริก อยากจะพูด แต่ว่า แต่ว่านางไม่ได้ใส่ร้ายเขา มันเป็นเรื่องจริง

เจ้าอารามถอนหายใจ บอกกับซางจื่อว่า "ให้คนมาเก็บกวาดหน่อย"

"ขอรับ"

เจ้าอารามเดินไปหาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ยืนอยู่ตรงหน้านาง โค้งเอวยื่นมือไปทางนาง

"ลุกขึ้นมา"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังงงงันอยู่ พอเห็นเขายื่นมือออกมา ก็ใช้มือของตนเองออกไปทาบรับด้วยสัญชาตญาณ

จากนั้นก็ถูกเจ้าอารามดึงขึ้นมา

"พวกเจ้าตามสะดวก ข้าจะออกไปคุยกับองค์หญิงใหญ่หน่อย" พูดจบก็ปล่อยมือ ประคองข้อศอกองค์หญิงใหญ่พานางเดินออกไป

ทุกคนมองแผ่นหลังของพวกเขา รู้สึกแปลกประหลาดหน่อยๆ แต่ก็รู้สึกว่าเจ้าอารามน่าจะทนเห็นสภาพเช่นนี้ขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ไหว คิดจะไปปลอบใจคลายทุกข์ให้นาง

"ซางจื่อ ให้คนต้มหมี่มาอีกชาม" เซียวหลันยวนดึงฟู่จาวหนิงออกจากกองของระเกะระกะตรงนี้