บทที่ 2044

ไปแท่นชมดาวช่วงจื่อ(23.00-01.00น.)หรือ?

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเซียวหลันยวน "แท่นชมดาวเป็นสถานที่แบบไหน?"

"แท่นชมดาวต้องเดินขึ้นไปจากตำหนักถวายเครื่องหอม อีกด้านหนึ่ง ที่นั่นมีศาลาอยู่ ด้านนอกศาลามีลานอยู่แห่งหนึ่ง เวลาที่อากาศดีจะมองเห็นดาวระยิบระยับ เหมือนยื่นมือไปเด็ดมาได้เลย"

เซียวหลันยวนเลิกคิ้วเล็กน้อย "แต่ว่าแท่นชมดาวเคยมีศิษย์คนหนึ่งตกลงไป หลังจากนั้นจึงปิดตายไว้ ไม่มีคนเข้าไปนานแล้ว"

สถานที่อันตรายหรือ? ทำไมถึงมีคนตกลงไปได้?

"แล้วเจ้าอารามให้พวกเราไปที่นั่นทำไมกัน?"

เซียวหลันยวนมองซางจื่อ

ซางจื่อส่ายหัว "เจ้าอารามไม่ได้บอกอะไร แต่ว่า เหมือนน่าจะไปชมดาวกระมัง"

แท่นชมดาวถ้าไม่ไปชมดาวแล้วจะไปทำอะไรได้?

แต่พวกเขาดูชวนฝันขนาดนั้นเลยหรือ? แล้วยังนัดไปดูดาวช่วงจื่ออีก

ฟู่จาวหนิงถามซางจื่อ "นอกจากเราสองคน ยังเรียกใครไปอีกไหม?"

"เจ้าอารามให้องค์หญิงใหญ่ไปด้วย"

โอ๋? ฟู่จาวหนิงอดพึมพำขึ้นมาไม่ได้ "แยกกันไม่ได้เลยว่างั้น?"

สวรรค์ให้อภัยนางด้วย เดิมทีนางไม่ใช่คนใจแคบช่างสอดรู้สอดเห็นขนาดนี้ ใครให้เจ้าอารามสร้างภวังค์เฮงซวยให้นาง แล้วไปสร้างภวังค์ที่เซียวหลันยวนกับองค์หญิงใหญ่เป็นสามีภรรยากันล่ะ?

บวกกับฟู่จาวหนิงยังคงสงสัย องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจูบกับเจ้าอารามจริงหรือ

แต่เพราะอะไรนางถึงยืนยันว่าจูบกับเซียวหลันยวนล่ะ เรื่องนี้ต้องไปถามเจ้าอารามแล้ว

ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็รู้สึกว่า เจ้าอารามต้องทำอะไร เล่นตุกติกอะไรแน่ ดังนั้นถึงทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดว่าคนที่จูบด้วยคือเซียวหลันยวน

ทัศนคติอาจจะเปลี่ยนไปตามรูปลักษณ์ภายนอกแล้วกระมัง ต่อให้รู้ว่าองค์หญิงใหญ่จูบเจ้าอาราม และเพราะเจ้าอารามดูหนุ่มงามล้ำเกินไป ฟู่จาวหนิงจึงไม่รู้สึกขัดตาเหมือนโคแก่กินหญ้าอ่อน

นางสะบัดหัว รีบโยนสิ่งเหล่านี้ทิ้งไป

เอาแต่นึกถึงเรื่อเจ้าอารามกับองค์หญิงใหญ่ นางรู้สึกว่าตัวเองจุ้นเรื่องชาวบ้านเกินไปแล้ว