บทที่ 2050

เซียวหลันยวนเดินมานั่งลงตรงข้ามเขา "ว่ามาสิ เจ้าอยากให้จาวหนิงทำอะไร?"

เขาไม่เชื่อว่าถังอู๋เจวี้ยนเข้ามาเพื่อนับญาติ เขาตรงมาหาฟู่จาวหนิง จุดนี้เขามั่นใจมาก

ส่วนเป้าหมายคืออะไรกลับยังไม่ค่อยชัดเจนนัก

เขาชิงถงในเมื่อมีวัตถุดิบยามากขนาดนั้น ร่วมมือกับพันธมิตรโอสถก็เพียงพอแล้ว ไปหาผู้อาวุโสจี้ก็เหมือนกันไม่ใช่รึ? ทำไมต้องแจ้นมายอดเขาโยวชิงหาจาวหนิงด้วย?

ฟู่จาวหนิงเองก็นั่งลงข้างๆ เขา ก้มหน้าลงดมความหอมของหมี่ ยังคงเป็นกลิ่นของเมื่อตอนกลางวัน ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

คุณชายถังฝีมือนิ่งมาก

นางเองก็ไม่เกรงใจ หยิบตะเกียบขึ้นมากินทันที หมี่น้ำไม่เหมือนอย่างอื่น คุยกันไปพักหนึ่งมันก็อืดหมดแล้ว

ถังอู๋เจวี้ยนพอเห็นฟู่จาวหนิงไม่เกรงใจ กินอย่างไม่เรื่องมาก รอยยิ้มในดวงตาก็ลึกซึ้งขึ้น

"ข้ามีเป้าหมายจริงๆ นั่นละ่ เดิมทีคิดจะบอกกับศิษย์น้องหญิงคนเดียว แต่ตอนนี้คิดว่าอ๋องเจวี้ยนคงจะไม่เห็นด้วย?"

เขาสบกับสายตาเซียวหลันยวน ด้วยสีหน้าเปิดเผย

"เจ้าคิดถูกแล้ว" เซียวหลันยวนยอมรับตรงๆ

เขาเองก็ไม่กลัวว่คนอื่นจะบอกว่าเขาเป็นพวกหึงเก่งด้วย

"เช่นนั้นข้าก็จะพูดต่อหน้าท่านแล้วกัน" ถังอู๋เจวี้ยนเอ่ยขึ้น "ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้เพราะอะไรถึงเอาแต่ฝันประหลาด ในฝันเรื่องอื่นๆ จำได้ไม่ค่อยชัดเจน แต่กลับจำได้อย่างชัดเจนว่าในฝันข้ามีเพื่อนคนหนึ่งที่เรียกว่าเพื่อนออนไลน์อะไรสักอย่างอยู่คนหนึ่ง..."

"พรวด! แค่กๆๆ!"

ฟู่จาวหนิงเกือบพ่นหมี่จากปาก สำลักจนไออย่างรุนแรงขึ้นมา

การสำลักนี้ตัดบทสนทนาของถังอู๋เจวี้ยน พวกเขาหันมามองนาง

เซียวหลันยวนยื่นมือไปตบเบาๆ ที่หลังนาง

"กินช้าหน่อย"