บทที่ 2054

กลางดึก

ทั้งยอดเขาโยวชิงถูกปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์เย็นเยียบ

พอเดินออกมาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นดาวถร่างเต็มฟ้า ส่องแสงระยิบระวับ ทั้งสว่างทั้งใหญ๋

เพราะยอดเขาโยวชิงอยู่สูง เหมือนใกล้ชิดท้องฟ้ามากอย่างไรอย่างนั้น ดวงดาวเหล่านั้นก็ราวกับอยู่ตรงหน้า ยื่นมือไปเด็ดลงมาได้เลย

แสงจันทร์สว่างไสว สายตาของพวกฟู่จาวหนิงเดิมทีก็ดีมากอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องถือตะเกียงก็มองเห็นทางได้ชัดเจน

เซียวหลันยวนจูงมือฟู่จาวหนิง

อารามโยวชิงเองก็เงียบมาก ในที่แบบนี้แค่แมลงร้องก็ยังได้ยิน

สายลมกลางคืนพัดเข้ามา ได้กลิ่นเครื่องหอมในอาราม เสียงฝีเท้าการเดินของพวกเขาดังขึ้นอย่างชัดเจนในกลางดึกนี้

ฟู่จาวหนิงพอนึกถึงสิบกว่าปีก่อนเซียวหลันยวนพักอยู่ในสถานที่หนาวเย็นแบบนี้ ผ่านไปทีละวันทีละคืน ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ "แต่ก่อนตอนที่ท่านอยุ่ที่นี่ อยากจะลงเขากลับเมืองหลวงบ้างไหม?"

สำหรับเด็กอายุสิบกว่าขวบคนหนึ่ง ความคึกคักทางโลกก็มีแรงดึงดูดมากอยู่กระมัง เขาเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นมาก่อน การออกจากในเมืองหลวงที่คึกคักมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ ความรู้สึกมันแตกต่างกันมากเกินไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครมาอยู่คุยกับเขา เล่นกับเขาอีกด้วย

เจ้าอารามเองก็ดูไม่ใช่คนช่างคุยอีกต่างหาก เซียวหลันยวนเองก็เคยพูดว่าเจ้าอารามไม่ค่อยจะพูดอะไรกับเขานัก

"ไม่หรอก"

เซียวหลันยวนส่ายหัว "ข้าเองก็กลัวและรู้สึกกีดกัดเมืองหลวงกับวังหลวงอยู่แล้ว เดิมทีก็เจอการทำร้ายกับอันตรายมากมายที่นั่น จะอยากกลับไปทำไมกัน?"

"อย่างนั้นท่านก็คงปรับตัวกับชีวิตที่นี่ได้ดีมากเลยสินะ?"

"ก็ได้อยู่ แต่ไม่ได้ชอบนัก เจ้าเองก็รู้ ตอนนั้นร่างกายของข้าเย็นอยู่ตลอดเวลา ต่อให้ที่นี่มีค่ายกลวางอยู่ทำให้ไม่หนาวมาก แต่ก็ไม่มีความรู้สึกอบอุ่นอยู่ดี ข้าเองก็ยังเคยคิด ไปอยู่ในเมืองเล็กๆ ปลูกต้นไม้ใบหญ้า ต้มชาดื่มทุกวัน ตอนเช้าออกไปเดินตลาด สัมผัสกับความเป็นชีวิตเสียหน่อย เช่นนั้นคงจะดีเอามากๆ"

ฟู่จาวหนิงมองเขาอย่างประหลาดใจ

"แล้วแต่ก่อนท่านไม่เคยนึกถึงแม่นางสาวๆ สวยๆ บ้างหรือ?"

"ไม่เคยเลย"

"จริงหรือ?"

"อืม หนิงหนิงตอนเป็นแม่นางน้อย เคยคิดถึงชายหนุ่มรูปงามด้วยหรือ?" เซียวหลันยวนย้อนถาม

ฟู่จาวหนิงหัวเราะร่าขึ้นมา

"ข้าน่ะไม่มีหรอก ตอนนั้นข้าคิดแต่จะหาเงิน เพื่อเรียน แล้วรักษาโรคของท่านปู่ อย่างอื่นไม่มีเวลาไปคิดหรอก"

ราวกับว่า ตอนเด็กๆ ทั้งสองคนก็เป็นแบบเดียวกัน?

"ข้าดีใจมาก" เซียวหลันยวนดึงมือนางขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมือ "ที่คนที่เราชอบกันครั้งแรกคือกันและกัน"

"นี่เรียกว่ารักแรก"