บทที่ 2060

เขามองไปทางเจ้าอารามอีกครั้ง น้ำเสียงเข้มงวดขึ้นมา

"ท่านน้าเฉิงถ้าพูดแบบนี้จริง เช่นนั้นสายตานางก็ตื้นเขินไม่รู้จักกาลเทศะ นางเองก็ไม่เข้าใจจาวหนิง และยิ่งไม่เข้าใจว่าจาวหนิงผ่านอะไรมาบ้าง แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงใช้ความคิดของตัวเองมาสรุป ดูท่าหลายปีนี้คงถูกเอาอกเอาใจในเมืองจื่อซวีจนเสียคนแล้วจริงๆ"

เดิมทีเขาได้ยินว่าฮูหยินเฉิงตาแดงก่ำลงจากเขาไป ยังเคยคิดว่าว่าเพราะช่วยนี้เย็นชากับนางมากเกินไปหรือเปล่า เอาไว้ตอนที่จะกลับ พอผ่านอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น ยังคิดจะเข้าไปบอกลานางเสียหน่อย

แต่ตอนนี้เขารู้สึกแล้วจริงๆ ว่าใจคนมันพังไปแล้ว เช่นนั้นก็ยากที่จะได้รับการเคารพจากคนอื่นจริงๆ

"ข้าจดจำได้ว่าตอนที่ข้ายังเล็กท่านน้าเฉิงเคยมาดูแลอยู่หลายครั้ง แต่อันที่จริงพวกเราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น หลังจากข้าโตมา พวกเราก็เจอกันน้อยครั้งมาก เจอกันก็เพียงแค่ทักทาย ข้าเรียกนางว่าท่านน้า ก็เพราะเคยชินมาจากตอนเด็กเท่านั้น"

เซียวหลันยวนตอนพูดถึงจุดนี้น้ำเสียงก็เย็นลงมา

"ตอนยังเล็กนางดูแลข้ามาหลายครั้ง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอาเจ้าอุทยานกำชับไว้ ข้าจึงเคารพนาง แต่นางก็ควรวางตัวให้ถูก ไม่ใช่จะขึ้นมาเป็นผู้อาวุโสของข้าจริงๆ แล้วมาชี้หน้าชี้ตาว่ากล่าวพระชายาของข้า"

พวกเขาน่าจะลืมตัวตนของเขาไปแล้วกระมัง?

จาวหนิงแต่งกับเขา ก็เป็นถึงพระชายา แล้วฮูหยินเฉิงเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงมารังเกียจจาวหนิง?

"หลังจากแต่งงานกับจาวหนิง ข้ามีเป้าหมายมากกว่าแต่ก่อน รบกวนท่านไปบอกท่านน้าเฉิงด้วย นั่นเพราะนางไม่มีคุณสมบัติให้ข้าไปพูดเช่นนี้กับนาง"

คำนี้ของเซียวหลันยวนไม่มีเกรงใจแล้วจริงๆ ถ้าฮูหยินเฉิงอยู่ที่นี่ คงได้หน้าดำหน้าแดงร้องไห้วิ่งลงเขาไปแน่

แต่เขาก็โมโหแล้วจริงๆ

ระหว่างทางที่มายอดเขาโยวชิง ท่าทีของเขายังทำให้ฮูหยินเฉิงเข้าใจจุดยืนของตนเองไม่ได้อีกหรือ?

ฮูหยินเฉิงก่อนหน้าจะลงจากเขายังไปพูดคำเหล่านั้นกับเจ้าอาราม เป้าหมายมันชัดเจนมาก คือหวังจะให้เจ้าอารามเข้ามาแทรกแซง มาคุยกับเขา กระทั่งคุยกับจาวหนิงอย่างนั้นหรือ?

ตอนนี้เจ้าอารามพูดคำพูดแบบนี้ต่อหน้าจาวหนิง ถ้าจาวหนิงโมโหขึ้นมา แล้วเขาจะไปง้อยังไงกัน?