บทที่ 2064

ส่วนฟู่จาวหนิงเองก็มองมาทางเขา เพราะเซียวหลันยวนไม่ได้ยื่นมือมาประคองนางในตอนแรก แต่กลับมองนางอย่างงงงันหน่อยๆ

ฟู่จาวหนิงยังไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไร ใจก็ดำดิ่งหน่อยๆ

ยังดีที่ตอนนางมองไปอีกครั้ง เซียวหลันยวนก็ยื่นมือมาดึงนางลุกขึ้นแล้ว จากนั้นไข่มุกหมึกในมือนางก็ส่งคืนไปยังเจ้าอาราม

"คืนให้ท่าน"

พริบตาที่เจ้าอารามยื่นมารับ เสียงเปรี๊ยะก็ดังขึ้น ไข่มุกหมึกลูกนั้นแตกละเอียดกะทันหัน

คนทั้งหมดล้วนตกตะลึง มองไปทางเศษหินที่รวงลงมานั่น

พวกเขาล้วนถือไข่มุกหมึกกันมาแล้ว เดิมทีก็ยังดีดีอยู่ ไม่มีรอยร้าวอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้นตัวลูกปัดหยกก็ตันและแข็งแกร่ง หล่นลงพื้นก็ไม่แน่ว่าจะแตกด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้จู่ๆ มันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว

เจ้าอารามโค้งตัวลงเก็บชิ้นส่วนหยกขึ้นมา หยิบขึ้นมามองๆ

"ไข่มุกหมึกทำนายดารา ข้าเองก็เหลืออยู่แค่เม็ดเดียวด้วย"

อยู่กับเขามาหลายสิบปี ใช้มาก็ตั้งหลายครั้ง ตอนนี้จู่ๆ ก็แตกเสียแล้ว

เซียวหลันยวนยื่นมือตัวเองออกมา "ข้าไม่ได้ออกแรงนะ"

"แล้วก็ไม่เหมือนบีบจนแตกด้วย"

เจ้าอารามพูดพลางมองไปทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงหรุบตาลง เศษหินบนพื้นเหล่านั้น "หรือพวกท่านสงสัยว่าข้าทำแตก?"

นั่นก็ต้องให้นางมีแรงแบบนี้ด้วยนะ

"ไม่หรอก" เซียวหลันยวนตอบทันที จะเป็นนางไปได้อย่างไร?

เจ้าอารามเรียกซางจื่อมา "เก็บเศษหยกพวกนี้ขึ้นมาแล้วเอากลับไปให้หมด"

เขาบอกกับฟู่จาวหนิงว่า "เสี่ยวฟู่ ข้าเองก็ไม่ได้จะโทษเจ้านะ เดิมทีก็เป็นข้าที่ส่งให้เจ้าใช้ ตอนนี้มันแตกไปก็ไม่โทษเจ้าหรอก"

"แล้วที่มันแตก หมายถึงอะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงสบตาเขา

"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้ ต้องกลับไปค้นในตำราโบราณดู" เจ้าอารามไม่ได้ตอบนางทันที

"ได้ งั้นลองค้นดูเถิด"