บทที่ 2068

ซางจื่อขมวดคิ้ว เขาได้ยินเสียงฝีเท้าอ๋องเจวี้ยน แต่ยังไม่ได้ยินเสียงของเขา หรือว่านี่ยังจะคอยดูว่าคนเหล่านี้ยังจะพูดอะไรออกมาอีก?

เขารู้สึกว่า คนเหล่านี้ยิ่งพูดอีกมากแค่ไหน อย่าว่าแต่พวกเขากำลังป่วยเลย อ๋องเจวี้ยนคงจะให้พวกเขาไปตายๆ กันให้หมดเสียด้วยซ้ำ

เขาถอนหายใจ ยกเสียงสูงขึ้นมา

"ทุกคนฟังข้าพูดหน่อย อ๋องเจวี้ยนแม้จะเคยอยู่ในยอดเขาโยวชิง แต่เขาก็ไม่ได้ติดค้างสิ่งใดกับประชาชนที่เมืองเลยนะ ยิ่งไปกว่านั้น พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็เรียนแพทย์มาก่อนที่จะแต่งงานด้วย ไม่ใช่คอยรักษาแต่เฉพาะคนชั้นสูงอย่างที่พวกท่านเจ้าพูดกัน พระชายาเป็นคนจิตใจดีงาม แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่พวกเจ้าจะมาคุกคามด้วยวาจาได้แบบนี้"

"อาจารย์น้อยซางจื่อ ท่านพูดแบบนี้พวกเราไม่เห็นด้วยนะ พวกเรามาคุกคามนางตรงไหน?"

"ใช่เลยใช่เลย ถ้าพวกเราจะคุกคามนาง ยังต้องลำบากลำบนปีนเขาขึ้นมาตั้งแต่ฟ้าไม่สางทำไม? ให้นางตั้งโต๊ะตรวจที่ด้านล่างเขาก็พอนี่?"

ซางจื่อโมโหขึ้นแล้ว

"ปกติยอดเขาโยวชิงก็เป็นกันเองกับทุกคน แต่ตอนนี้พวกเจ้าฟังบ้างไหมว่าตัวเองพูดอะไรออกมา? นางเป็นถึงพระชายา ยังต้องมาถูกพวกเจ้าคุกคามให้ไปรักษาโรคให้พวกเจ้ารึ? ต่อให้นางไม่ใช่พระชายา ต่อให้เป็นแค่หมอคนนึง ก็ไม่ใช่คนที่พวกเจ้าจะมาบีบคั้นแบบนี้"

พอเห็นว่าซางจื่อโมโหขึ้นจริงๆ แล้ว เริ่มมีคนหดคอ และเริ่มมีคนถอยด้วย

แต่คนที่มากกว่ากลับมีท่าทีโอ้อวดมากขึ้น

"คนเป็นหมอเดิมทีก็ต้องรักษาคนเจ็บ พวกเรามาหาถึงที่แล้ว หรือว่านางเป็นหมอ แต่จะไล่พวกเราทั้งหมดออกไป? เช่นนั้นนางก็ไม่มีคุณธรรมของแพทย์แล้ว! ถ้านางไม่มีคุณธรรมของแพทย์ พวกเราก็ไปแจ้งกับสมาคมหมอใหญ่ได้ ให้ริบป้ายอนุญาตหมอของนาง ไล่นางออกจากสมาคมหมอใหญ่ซะ"

คำพูดของคนนี้ ทำให้พวกเขาสอดรับกันขึ้นมา

"ใช่ๆๆ แบบนี้เลย เป็นหมอจะไม่มีคุณธรรมของแพทย์ไม่ได้!"

ซางจื่อยังคิดจะพูดอะไร แต่ด้านหลังก็มีเสียงขรึมเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น

"วันนี้ถ้าข้าปฏิเสธพวกเจ้าแทนพระชายา พวกเจ้าจะว่ายังไง? จะไปฟ้องสมาคมหมอใหญ่รึ ตอนนี้ก็ไปได้เลย ถ้าหาสถานที่ไม่เจอ ข้าจะให้คนไปส่งพวกเจ้าด้วย!"

เซียวหลันยวนค่อยๆ เดินออกมา ไม่รู้เมื่อไร เขาสวมหน้ากากแล้วอีกครั้ง

แต่ว่า คนในเมืองชินกับเขาที่สวมหน้ากากมากกว่า เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นใบหน้าเขา

"อ๋อง อ๋องเจวี้ยน!"