บทที่ 2073

"แต่ที่ข้าเห็นในการทำนายดารา ถ้าหากข้ายังอยู่กับอ๋องเจวี้ยน สุด้ายข้าก็ถูกท่านฆ่าตายอยู่ดี! ท่านรู้ไหมว่าทำไมท่านถึงมาฆ่าข้า? เพราะท่านกับอ๋องเจวี้ยนอยู่ด้วยกันตลอด หลังจากนี้ก็จะเจอความยากลำบากครั้งใหญ่ด้วยกัน เรื่องเหล่านั้นจะกดดันตัวท่าน ทำให้ท่านพังทลาย ตอนนั้นท่านก็บิดเบี้ยวไปหมดแล้ว เอาแต่จะเกาะเขาไว้ไม่ยอมปล่อย หญิงสาวทั้งหมดที่เข้าใกล้อ๋องเจวี้ยน ท่านล้วนเกลียดชัง ล้วนคิดจะฆ่าทิ้งให้หมด!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลัวฟู่จาวหนิงไม่ฟัง ดังนั้นจึงพูดออกมาอย่างรวดเร็วและร้อนรน

นางยื่นมือจะจับแขนฟู่จาวหนิง แต่ก็ถูกฟู่จาวหนิงเบี่ยงออก

"จริงนะ แม้ข้าจะถูกเจ้าฆ่าตายไปแล้ว แต่สุดท้ายสภาพเจ้าแบบนั้นก็น่ากลัวมาก! เจ้าเปลี่ยนไปหมด เหมือนนางปีศาจไม่มีผิด ไม่ใช่หมอเทวดาที่ผู้คนยกย่องอีกแล้ว ไหนๆ ก็รู้จักกันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็ล้วนเป็นหญิงสาว ท่านเองก็ยังเคยรักษาโรคของข้ามาแล้ว ข้าไม่อยากเห็นท่านกลายเป็นแบบนั้นในตอนท้ายเลยจริงๆ!"

"ถึงตอนนั้น อ๋องเจวี้ยนก็จะรังเกียจท่าน ไม่ดีกับท่านอีกแล้ว สุดท้ายพวกท่านก็จะเกลียดชังกัน ข้าไม่เห็นว่าตอนสุดท้ายพวกท่านเป็นอย่างไร แต่สุดท้ายท่านก็สู้เขาไม่ได้แน่นอน"

ฟู่จาวหนิงถูกบีบให้ฟังอีกต้นฉบับหนึ่งเสียแล้ว

สุดท้ายสภาพจิตใจนางจะเปลี่ยนไปจากความอยากครอบครอง กลายเป็นปีศาจสาว อยากฆ่าหญิงสาวทุกคนที่เข้าใกล้เซียวหลันยวนเรอะ?

ตลกแล้ว

ฟู่จาวหนิงไม่เคยรู้สึกว่าตนเองเป็นผู้หญิงแบบนั้น

ดังนั้นนางจึงหายใจอย่างเย้ยหยันไม่ใส่ใจ

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น มีคนที่เกิดมามีโชคค่อนข้างดีแต่กำเนิด" ฟู่จาวหนิงยืนนิ่ง จ้องมองนาง เอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจ "อย่างตัวเจ้า อันที่จริงก็มีโชคที่ดีอยู่ เติบโตมาอย่างสุขสบายไม่รู้จักความทุกข์ตั้งแต่เด็ก เพราะเจอกับเรื่องที่มีโชคหลายต่อหลายเรื่อง ทำให้เจ้าได้รับชื่อเสียงด้านโชคลาภ"

"ข้าไม่ใช่ไม่รู้จักความทุกข์เสียหน่อย..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดจะแก้ตัวอย่างไม่ยอม แต่ฟู่จาวหนิงก็ตัดบทนาง

"ไม่ต้องถูกพ่อแม่ผู้อาวุโสชี้หน้าดุด่ากล่าวโทษ ไม่ต้องทำงานหนัก ไม่ต้องรักษากฏอยู่ในวังหรือต้องเจอการแก่งแย่งชิงดีในวัง ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีข้าวไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกพวกขุนนางจวนทางการมารังแก ไม่ต้องเสียภาษีไม่ถูกกดขี่ ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีที่อยู่"