บทที่ 2092

ฟู่จาวหนิงยืนนิ่งไม่ขยับ

"ข้ายังคิดว่าเจ้าอารามไม่ชอบข้ามาก และไม่ยอมรับข้าด้วย"

ก่อนหน้านี้ยังมีท่าทีจะจับพวกเขาแยกกันอยู่เลย ตอนนี้จู่ๆ จะมอบของขวัญพบหน้าให้ซะแล้ว?

ยิ่งไปกว่านั้นของขวัญพบหน้าอยู่ข้างบนดันให้ไม่ได้ ต้องลงมาในถ้ำนี้ถึงจะให้ได้หรือ?

ถึงอย่างไรถ้ำภูเขานี้ฟู่จาวหนิงก็ไม่ค่อยชอบเท่าไรนัก ถึงแม้หยกดาราตงฉิงมากมายในนี้จะมีมูลค่าอยู่มากก็ตาม พอคิดถึงเรื่องที่ฮูหยินเฉิงซื้อแค่กำไลอันเดียวก็ราคาตั้งหลายหมื่นตำลึง แล้วหยกดาราในถ้ำภูเขาที่มากมายขนาดนี้ คำนวณแล้วมูลค่าคงจะน่าตกตะลึงเอามาก

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่นยังวางกลไกลเอาไว้เต็มไปหมด ถึงทำให้หยกดาราเหล่านี้หมุนเวียน จนค่ายกลเหนี่ยวนำสนามแม่เหล็ก พูดได้ว่าน่าอัศจรรย์มาก

แต่ฟู่จาวหนิงก็ไม่ชอบถ้ำภูเขานี้ ไม่ชอบเอาเลยจริงๆ

บวกกับเจ้าอารามที่มองมองออกยากนั่นอีก...

"พระชายาเข้าใจผิดแล้ว เจ้าอารามไม่มีความคิดไม่ชอบตัวท่าน" ซางจื่อเก็บสายตาลงเล็กน้อย "กระทั่งว่า ข้ายังไม่เคยเห็นเจ้าอารามชื่นชมใครแบบนี้มาก่อน"

"ความหมายของเจ้าคือ เจ้าอารามยังชื่นชมข้าอีกด้วยหรือ?" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้วถามกลับ

นางทำไมมองไม่ออกเลย?

"ขอรับ" ซางจื่อตอบแบบค่อนข้างยืนยัน กระทั่งยังเหลือบมองนางผาดหนึ่ง ความหมายที่สายตานั่นส่งออกมาคือกำลังย้อนถาม: เรื่องที่เห็นได้ชัดขนาดนี้ท่านยังสงสัยอีกหรือ?

ฟู่จาวหนิงหมดคำจะพูดไปชั่วขณะ

เช่นนั้นนางก็ยังไม่ค่อยเชื่อจริงๆ

"เสี่ยวฟู่ เข้ามาสิ"

ด้านในถ้ำภูเขามีเสียงเจ้าอารามลอดขเ้ามา เพราะถ้ำภูเขาลึกมาก เสียงนี้ลอดออกมาจึงมีความก้องสะท้อนอยู่หน่อยๆ ราวกับไม่เป็นความจริง

เหมือนเขาจะเห็นว่านางไม่ยอมเข้าไปเสียที จึงเร่งรัดนางขึ้นมา

"พระชายา เชิญเถิด ของขวัญชิ้นนี้ที่เจ้าอารามเตรียมให้ ท่านน่าจะชอบอยู่" ซางจื่อทำสัญญาณมือ "เชื้อเชิญ"

ฟู่จาวหนิงยกเท้าเดินไป เสี่ยวเยว่กับไป๋หู่ตามไปทันที

"พระชายา ข้ารออยู่ที่นี่" สืออียืนที่ปากถ้ำ